Menschenwee, Derde boek, Zomer

363

spanning ophield, neersmakte op 'n stoel. — Toch weer dadelijk veerde ie wég.

Vrouw Hassel, ömzuurd in 'n walgstank van bevuiling, die door 't avondkamertje rotte als lag 'r 'n beerput opengegraven, schrok en trilde bij elke beweging van den Ouë, haar kant uit. Maar hij rook en zag niets; zoende z'n spullen met de oogen, grinnikte om wat ie zoo pienter weer had klaargespeeld. En bij elk stuk dat ie opnam, kreeg ie weer precies voor zich, hoè hij 't bemeesterd had, waar, en tusschen welk geknel. —

'n Groote duitsche pijp had ie al honderdmaal in z'n mond gestopt en honderdmaal 't mondstuk met z'n vingers weer zacht en voorzichtig afgedroogd. — Doller woelde jubel in 'm op, juist nu alles uitgemoord leek van stilheid in z'n huis. Guurt bleef wèg, de kerels bleven wèg, den heelen nacht.

In z'n danspret had ie 't niet overdekte duifje wakker getrild in z'n korfje. Even soms, de rood-omschubde oogjes loerden rond in 't verlichte nachtkamertje. Heel zacht verklonk gekoer uit 't kropje, als geschrei onder den vloer uitstijgend. Kamerke lag in stomme rust. 't Pronkschoor steent je flonkerde in 't late lamplicht, en 't rood lapje er vóór, bloedde donker even aangeglansd. —

Pookstel stond dof te koperen en staartklok tikte, heel breed en heel loom, onder de lage balken. —־

De Ouë, zoo zoet in den nachtsuizel onbeloerd, vrij en ruim, zonder angst voor gekijk en gestommel uit de slaapholletjes, voelde zich al zaliger. Straks nog had ie 't tafeltje met al de portretjes omvergeloopen. Eerst schrok ie ; toen in één wist ie dat 'r niemand in huis was, geen sterveling die 'm begluurde.

—.... En doar ha' je nou s'n waif.... da' stinkende mesthoop .... hoho ! die heuldegoar kon sain d'r niks skaile meer ! Waa't 'n morremel....

In en uit z'n kelder liep ie, draaiend om z'n spullen, ze tellend en overtellend zoo veel keer ie wou ; geruchtmakend dan hier, dan daar, 't luik wijd open, en z'n nachtlampje hoog. Een gloei van stikkend, bijna wurgend genot schokstootte door z'n