Menschenwee, Derde boek, Zomer

362

lam van aandoening en goddelijk bang genot, pulkten z'n vingers al tusschen doozen en pakken, rukte ie de vorkjes naar zich toe. 't Was gedaan voor ie 't wist. Even, heel even wachtte ie op 'n greep in z'n nek, bons op z'n kop, 'n trap in z'n zij, 'n slag, 'n schreeuw van : houd 'm ! houd 'm.. Maar niks kwam d'r op 'm af ! —

De juffer in ontstelden angst bleef kijken naar den bloedigen worstel van dronken woesteling, de helpertjes ook, de menschen er om heen óók. En niemand zag hem 't achterdeurtje uitwaggelen, geslagen van emotie en geluk, het étui zalig tegen z'n bonzende keel gedrukt. —

Zoo had ie gemoerd, dertien keer, al voorzichtiger en listiger na den eersten duizelenden gevaar-zwaren uitval. Maar één ding,—־ 'n rond spiegeltje met blommetjes beschilderd, bengelend aan 'n vuurrood lint, en dat 'r van de kraam af zoo prachtig geschitterd had, — viel 'm tegen, vond ie nou niet zoo mooi meer. Het was beslagen, dof-groenig en leelijk tusschen al 't andere prachtige in. — Maar de flakonnetjes met reukwerk, en d'r geslepen randjes en zilveren spuitdopjes, vond ie fijn, snoezig, kón ie niet genoeg beglunderen. — Op z'n tafel had ie den heelen boel uitgestald. Z'n wijf en z'n duif keek ie om beurten aan. — Hij besmakte z'n lippen in stikkend-stille pret. —

Vrouw Hassel kwijlde, beklodderde 'r angstmond vol speeksel dat klefferig afdroop bij de hoeken op 'r kin. Ze verlikte 't, traag de slappe tong draaiend om d'r grauwe lippen. —

Ouë Gerrit keek 'r telkens aan, voelde zich dol-opgewonden, en in dronken genotspassie, zong ie valsch-dof mee den kermisdeun.

-— Oaauw- waa't 'n ska-ande....

geniepig lachend, dan plots uitschaterend 'n wilden stroom van woeste verrukking. Hij voelde wel dat ie 'n beetje gek deed, maar 't was niet zoo.... ' t Most 'r uit, z'n lol, z'n heerlijke joelende lol. Hij kon d'r van grienen. —

Plots ging ie dansen als 'n bezetene, de glimmende en fonkelende spullen in z'n knuisten gekneld, tot ie hijgend van in-