Menschenwee, Derde boek, Zomer

359

— Ik sien jou ankomme ! Nainet foader ! daa's glad- en al mis, blaif jai d'r bai je waif! denkkie daa'k main jonge laife soo slaite wil ?.. niks gedaan ! En ze was weggerend voor hij nog iets terug had kunnen zeggen.

Maar hij wou, wou toch ook.

— Nou waif, nou goan ikke d'r tug effe uit ! had ie gezegd tot vrouw Hassel. Vrouw Hassel, op d'r stoel ingezonken, bang, vol van 't kermisgewoel om 'r heen, waarvan ze niets begreep, had 'm aangestaard. Pal voor hun avondraampje bleef 'n orgel staan, beschetterde 't huisje in dreun van klanken ;

״Behuts dicht Got.. met bombarie van trillerige fluit en hoorn, in sentimenteelen beefgalm van trombone. En plots, zóó dwars door 't orgelgezanik, was vrouw Hassel uit 'r donker raamhoekje, in snikken uitgebarsten. —

— Hoho ! loopt de waterlaiding nie, had ie geschreeuwd, of jai d'r wel of d'r nie grient.. roakt main kouwe paipe nie.. ik goan,.. Ik goan d'r ! van dit en van da.. ikke mot de kerremis nog 'rais kaike veur ikke de fier plankies kraig!

— Ker-re-mis ? Ker-re-mis ?.. snik-stemde zot-suf vrouw Hassel.

— Jao kèr-rè-mis ! kèr-rè-mis ! bauwde de Ouë 'r woedend na ; — kaik mins ! Nou blaif jai d'r pal in je hoekie hee ?.. Allejesis. ... waif.. je stinkt weer aa's 'n mesthoop !.... Nou dan !.. .. jai f'roert d'r vast gain vin.... enne je hep d'r 't hart nie om vuur an te roake! Nou is d'r puur gain godlaifen-dige siel in huus! En., jai blaift hier., huhu! in 't donker., f'rstoan ? want jai bint d'r vast nie te f'rtrouwe mi licht!.. ..

— Jai blaift.. jai blaift, stotterde ze na, uit 'r hoekje.. in zachten snikhuil, één woord nog vasthoudend, zonder 't zelf te beseffen. — 'n Rimpeltje van blijheid was op 'r oud wijve-masker gegroefd, toen ze 't orgel nog maar heel zwak van ver hoorde janken.

— Jai blaift 'n komp d'r nie van je ploats.... hoho !.. 'n messtuut!.. waa'n stank !____

— Nie.. ! nie ! van...

— Van je ploats ! had ie nagebulderd. —