Menschenwee, Derde boek, Zomer

358

waggelend vastgreep.... verschrikt :.... Toen, heel-stiekem, vlug de greèp, de zoet-zalige verrukkingsgreep, mèt bang-zwaar, toch heerlijk besef dat ie plots gevat kon worden. Maar dan daarna, altijd 't gelukken ! Godskristus ! vlak voor d'r neus bijna, toen ie 't beet had.... Dan, al dat avondlicht om 'm heen,.... die schelle pracht, die bonte gloeiing van alles, maakte 'm razend gek, duizelig van grijpwoede, heb-woede. En rondom z'n vol-zalig hoofd, rondom zijn eigen juich binnen in, — de flambouwen, 't zanggeraas, de orgels, die 'm deden trippelen van plezier, alsof ie nog 'n snuiter was. Hij had danslust in z'n beenen gevoeld, en zachte stijgende dronkenschap van zoet-heet steel-genot. Dat ie daar nou maar grijpen ging, wat ie wou. Eerst loeren, of 't kon, veilig, veilig. En als 't dan zoo mogelijk veilig leek, dan beet ! Dat genot, daar te loopen tusschen 't vuur en nooit niet gepakt! De kerel die 'm eens gesnapt had, leek nergens te zien, en luchtiger was ie door den ontzettenden woel van al vreemde boeren en buitenlui heengestapt. — 'n Bekende groette ie vriendelijk, met lachje. Wat jonge meiden en kerels, die 'm ontmoetten, dolden met 'm,.... wat zoo'n ouê rot op de kermis doen moest. — Weer anderen beklaagden 'm, dat ie geen wijf had, 'n gek mormel, dat niet praten, niet staan kon. En in 't besef, dat ie beklaagd werd, voelde ie zich nog lekkerder, veiliger, rustiger in gap en greep. Dan dacht ie, dat hij met z'n genot, met z'n brand-van-héél-ander begeeren van binnen, toch ook heel anders tusschen de speelgoedkramen, tenten en spullen liep dan al die andere kermisgangers. Dat voelde ie diep, maakte 'm razend van angstige blijheid, dat hij, van al

dat prachtige.... prachtige,____dat hij daarvan stukken en

brokken hebben moést, moést. Hij had niet geweten waar te beginnen, zoo veel, in duizeling en gretigheid zag ie tegelijk..

'n Paar tuinders spraken 'm aan; maar hij had zich met 'n snauw van hen afgemaakt. Hij wou alléén zijn, heelemaal alléén. Daarom had ie vrouw Hassel ook thuis gelaten. Voor ie gegaan was had ie Guurt gezeid, dat zij nou maar eens 'n paar uur bij moeder moest blijven, maar Guurt wou niet, had hem kunnen slaan van nijd....