Menschenwee, Derde boek, Zomer

ACHTSTE HOOFDSTUK.

Ouë Gerrit had angstigen worstel met de kerels om hun op den dag aan 't werk te houden. — Geradbraakt stonden ze op 't land, landerig en slaperig met roode doorwaterde oogen, te gapen, te vloeken en te schelden. Telkens dreigden ze den boel er bij neer te smakken als de Ouë en Guurt d'r niet nog handig tusschen indrongen. Toch voelde Ouë Gerrit niet zooveel wrevel meer als eerst. Nog twee dagen blééf de kermis ; dat wist ie. Laat ze hossen, laat ze zuipen. Hij had nou toch volop zijn genot, 't Was ommers, op de akkers overal 't zelfde gehang en geklieter. De meiden konden nergens, puur niet op d'r pooten staan van dans en joligheid. En niet één kerel die d'r frisch bij stond. Alleen de droogpruimers plukten, tuinders die d'r hachie niet op de kermis gewaagd hadden. In 't jonge goed zat lol, pit. —

Maar hij had toch ook zalig genoten....

Zondag van 's avonds acht, tot twaalf, had ie d'r rondgekuierd.. Dertien dingen meegepikt.... hoho ! da waa's d'r puur 'n salighait weust____koorts in s'n bloed had ie voelt..

Z'n oogen hadden gegulzigd, en z'n handen gegrepen naar al 't moois. Vijfmaal onder rèn en hos en oppropping van stoeten kon ie z'n slag slaan, en achtmaal was 't gelukt telkens op andere manier. Twee prachtige dompertjes van zilver 't eerst.... Zoo glänzend had ie ze gegapt, vlak voor den neus van de spullejuffer. Even van 'm äf zag hij 'n wilde stoet, en met z'n rug bleef ie gekeerd naar de kraam. Bons ! daar stootten

en bonkerden ze 'm omver____Hij.. ouë kerel____met z'n

angstig gebluft lachie op z'n kinderkop,.. doend, nèt of ie zich