Menschenwee, Derde boek, Zomer

352

tigheid. — Ze drentelden en draaiden, tot Dirk en Willem er uit wankelden. —

— Doar mot jai hain Gairt, schreeuwde Dirk van achter 't gordijntje.... ikke kraig 'n swartje !

— Da lieg je gaip ! ikke !

— Roggemegochel, se liep 't main sait! ikke trouw d'r 'n swartje..

— Daa's puur 'n klodder leuge.. ikke, ikke !.. gilde Willem.

Toen barstte Dirk woest uit in 'n scheldwoorden-mokering,

en meteen drong ie 'r op aan, dat Willem nou maar eens over-moest doen, dan zou hij met Geert in ,,De Druif" wachten. Willem schrok er van. Liever z'n pink er af, dan Dirk alleen met Geert.

Hij stamelde wat, maar Dirk wou ruzie, 't Brandde en gistte al lang in 'm. Hij wou vechten, bloedneuzen slaan, met 't mes aan riemen snijên....

Piet snuffelde naar bloed.... Rink óók. 't Moest 'r maar van kommen. —

Versmoorde haat giftte weer aan, tegen Hazewind, tegen Willem, Henk en Jan Hassel. Dirk bleef dronken stotterend razen en vloeken, spoog 'n pruim tegen Willems broekspijpen aan, in minachtend krakeel.

Maar Geert, dronken-week, angstigde weer bij ; zei huilerig dat ze met den eersten den besten kerel 'r vandoor zou stappen als de gasten bakkeleien gingen. Dat hielp. Dirk schrok, ontnuchterde. Willem greep 't zwartje weer bij den linker, en Dirk bij 'r rechterarm, en voort ging 't in brallenden hos.

Hazewind kneep z'n meid telkens zoo hevig in de dijen dat ze gilde, trapte en schold van pijn.

— Jou kreng, jou f'nainbaist, huilde ze half. —

Z'n buldoggenkop grinnikte van genot in even fijntjes oogengesluit. Heimelijk zinneziek, loerde hij op 'n nieuw plekje op 'r lijf dat ie nog niet venijnigjes tusschen z'n tang-vingers geknepen had.

Plots met hun allen hosten ze 'n donkeren zijweg óp, bij Spoorbaan naar den polderweg. —