Menschenwee, Derde boek, Zomer

345

wil!.... en.... en.... en.... de heule mikmak hee ?....

— Hou jou., snater oue sloddervos! bluf!., bluf, driftte de sergeant, z'n paarsroode gezwollen kop woestnijdig naar der ouden teemer toedraaiend, klaar om z'n bierglas 'm op de hersens tot scherven te stampen.

Maar de oue dronkenlap bleef doorzeuren. — Half ingebogen waggelde ie bij Geert, z'n stinkenden mond vlak voor de meidentronies, z'n handen en armen in kind-sukkelend onvast gebaar, verzwaaiend door den rookmist. Vlak vóór Geert bleef ie strompelen, z'n smerige klauwen onder 'r scherpsnibbig neusje, dat trilde van angst. Bang zochten 'r oogen Dirk, Dirk nog meer dan Willem. Dirk sleurde 'n meid van Spaandermast uit de bank en plakte zich naast Geert. —

Hij lachte om den blufferigen ouen schooier.

— Gut maid !.. ma-ïn soon doar ! doar.. in de hoek.. is tog soo'n poal.. poal.. hee ? hardstikke sterk ! ellendig.. tuikig ! da.. aa's tie ... de de.. de. . de serreggant.. 'n lel gaift !.. .. lait.. heul.... Wiere.. re., loand veur... veur de vvaireld hee? die., hep d'r puur.... klaufe ! vin.... van 'n olieërs-fant hee ?..

Dóór zeurde z'n stem voor 't mooie verschrikte kopje van Geert, al maar over z'n ijzerbrekenden zoon, die zélf lodderig en geradbraakt in 'n hoek zat te knikkebollen, soms starend als 'n bewustelooze met gebroken oogen, op den rug van 'n vuilbruine piano. —

Dirk zoende Geert, lebberde 'r de wangen vol. Willem had zich door 'n rij stoelen heengewerkt met 'n dierlijk instinkt, in de richting van Geert.

Nou zat ie ingekneld tusschen 'n paar meidendijën half op 'r schoot, kneep 'r in de 'beenen en zinlijkte, met opgeblazen rooien kop, in ronkend-stillen wellust. Onderofficier zoende z'n steendooie fletse meid niet meer, maar keek met begeer-heete glinsteroogen guitig naar Geert en Trijn, lekte z'n baard en aaide zich-zelf zacht over de gezwollen paarse wangen.

Trijn leunde tegen Piet óp, die zich ook tusschen 't meiden-