Menschenwee, Derde boek, Zomer

342

Geert had opgebeurd bij d'r dijën, dat ze beter boven den gloed-drom kon uitkijken.

Maar Willem Hassel, jaloersch dat Dirk 'r zoo stevig vast had, trok 'r weer neer bij d'r beenen.

— Daa's net, da kreng ken d'r bestig s'n aige redde.. 't is 'n rot soake van die Hassebas Beemster.. 't ding is d'r vast gain spuit woater woard !----

— Moar hoe dat nou ankomt hee ? bleef zeuren 'n oue kerel, met 'n scheel-gedrochtelijk oog, waaromheen, in weerkaats van vuurgloed, groene schemer trilde. —

— Ze hewwe d'r danst mit de fakkels! da' loat 't ansien hee ?

De Grintj es en Marie verveelden zich met 't opgedrongen staan. Menschenzee vóór hen, al valer bevuurschijnd deinde langzaam van Baan wijk naar Haven terug, langs de spullen. Telkens verklonk gegier om 't peuterig gewurm van de waggelende brand weergasten, die elkaar de slangetjes uit de hand stootten, en flauwe waterstraaltjes rondspoten; op de slangen trapten en verkeerd koppelden. — 't Brandkarretje kreunde als 'n verroest modderbaggertje bij eiken schuif en stoot naar voren en naar achter.

De schrik-emotie sloeg over in hoon van de woeste kermisgasten, en daverend holden heele stoeten weg in trappeling ; verhosten weer tusschen de goud-roode en oranjige dampsfeer van avondhallige tentlanen en spullen.

Dirk, Marie en Geert hielden hun plan vast voor 't Café-chantant.

— Nou wai goin d'r nog wa bij Dies.

— Juistig, bai Dies., prêchtige tingeltangel., doar hai je

da waif in 'trood! die sangster____doarhain gaste! in de ״Son"

is 't daan noa twoalf!

— Hee kaik d'r Rink, je bloed d'r an je snuifert !

Rink veegde z'n neus met z'n naakte handen....

— Daa't is d'r nog.. nog van die smak uit de droaimole, stamelde ie wezenloos. —

Als 'n duistere horde stormde de stoet voort. De brand was