Menschenwee, Derde boek, Zomer

341

beweging d'r nie deurhakt! wai binne te loat ! merkeer de paa's. Hee Dirk ! Hee Rink je mag d'r toekaike !

't Stoet je stond gestremd te blazen en te zuchten in de smoor-drukkende zomeravondbenauwing. Duizenden kijkers dromden vóór hen in hellen vuurschijn, makaber roodoranjigen gloed, vulkanisch neerduivelend op al soorten koppen.

Stemmen-alliteratie woelde rond na den eersten schrik, en helscher orkaande de jankjubel van orgels, roffels, toeters en pauken, luguber door den stillen schuifel der be-vuurschijnde massa. —

—׳ 'n Rot pakhuis mi-sonder 'n koantje woarde.. schreeuwde Limmer, nou die doen stiekem s'n skietgebedje, kaik! vlak-an de afslag !

— Daa't is d'r mit 'n half uur dään, hoonde 'n meid belust op emotie.

— 'n Rooie hoan van lik-main-fessie ! een mi-sonder kam ! spotte 'n vent, met gril-gloed op z'n gelige apentronie, en woest-vurig geflakker van z'n wilde bevlamde oogen.

Burgervader omschermd van agentenkring, glimmerige helmen in 't vuur, en hellebardierig geschaard om brandkar met z'n kleine slurfspuitjes, deftigde gewichtig tegen plaatsvervangend kommandant, officiëelde hoogelijk. —

— De kommedant is d'r nie !.... woar sit die pikbroek ? schorde weer 'n vent.

— Lait in 't gangetje.... s'n tantje is d'r joarig ! gierde 'n ander!

— Kaik de heule brandwair is d'r 'n kait! Se kenne nie op d'r poote stoan.

— Gooi de jonker mi s'n test in de vlamme— is die uit s'n laie, kabbeloebelaap! Hee mermot! Bunsum! hee! 'n rot pakhuis !

— Hai weut d'r sellefers van !

— Sei 't nooit-nie wair doene !

't Verkrijschte in hoon en nijd rondom, de spottende menschenstemmen.

— Nou ikke seg, daa't sonde is veur de tait, lachte Dirk di