Menschenwee, Derde boek, Zomer

337

Rink mokerde door, in 'n blinde woeste razernij, dat de Jutsmeiden verbleekten van angst. Z'n hamer suiselde lucht rond, uit duister in licht. —

Marie Pijler, in 't toortsige goudrossige rood, duivelde van hysterie. Haar lippen schuimden en 'r handen jeukten langs d'r borsten. Ze gilde door, tusschen z'n mokerdreun, en wilder, opgewondener gierden de Grintjes.

Stoeten bleven kijken naar den half-donkeren reus, die onvermoeibaar hijgde en trilde als zou ie iedere minuut, daar dood ter aarde storten. Toen werd 't de andere verblufte kerels te benauwd.

— Hee Rink ! jai hep d'r Joë 'tmet an brai sloage hee ? s'n harses meroakele d'r van malkoar ! Nou motte wai de kerel nog 'n arrempie uitdroaie hee ?

— Nog veur vaif sint, hijgde Rink met waanzinblik, en weer zwaaide in krampigen lijf schok en razenden dreun, slag op slag neer.

Als 'n beul uit de hel neergestormd, in den oranjigen licht-flakker en walm, met even begloeide knots moord rond-ram-meiend, zoo spier-spande z'n lijf in de laatste stuipkramp van slagen. Z'n losse overhemd fladderde uit z'n broek, en heel z'n zondagsche plunje vermodderd bemorst, flodderde om z'n dronken korpus. —

Eindelijk öp, hijgend, gebroken zwaaide ie den hamer tegen den grond, zoende, in feilen hartstochtstuip de beboezelaarde Jutsmeiden met heeten lippenslurp, en strompelde bek-èi, zweet-dampend achter 'n palingstalletje neer, snakkend naar adem. —

Dichter dromde 't gestoet om de Jutskoppen. De mooie ka-naljes, hitsten öp, streken hun handen lokkerig langs hun zijïg-gespannen glanzende dijen, lachten en lonkten. Willem, Dirk, Hazewind, Piet en Jan Grint, Henk en de heele stoet sloeg raak. Jutskop lag half aan brei. De paal met z'n knal en knetter, leek ontvleesd karkas van levend-gemartelde die dood gemokerd werd door lynchende bende, en bij eiken dreun op 't veerende blok, 'n stuipende rilling door z'n beschilderd geraamte verschokte. — II.