Menschenwee, Derde boek, Zomer

336

Cyklopisch, even waggelend, hief ie den moker, met één zwaai hoog door de lucht, dat 'r suizel koelde rondom. —

Donker en dreun-dof plofte z'n hamer uit 't duister op 't Jutsblok. Knettering spatte boven de omstanders en in den fakkelgloei hitsten de meiden 'm op. —

— Dat is raak meneer Simson.. dat is d'r 'n mannetjesvint!

— Mooi, mooi! porde de andere mee, met kanaljeuzen lach en zinnestreeling uit 'r goud-bevlamde oogen 'm begenadigend. —

Rink hief weer den moker. Z'n half-duistere lijf groeide in den oranjigen nevel. Z'n beschemerde armen, geweldig, spanden, daalden en rezen als hefboomen, en weer in doffen dreun mokerde ie néér z'n hamer op 't Jutsblok.

De meiden rondom juichten. Opgehitst in satanische drift bleef ie doormokeren slag op slag, dat z'n borst blaasbalgde, z'n beenen beefden, en z'n groene oogen sperden in bevlamde razernij.

— Veur Semberleen ! Veur Kitsener! Veur Roodes! gilden de Jutsmeiden mee, met eiken slag in rauwe opwinding. Ze hadden schik in den reus. Elke knetter was raak ! In cyklopische mokering dreunden de schokken door z'n krampende klauwen, ging sidder door z'n gekromd lijf, kittelde genot door z'n knarsende kaken. — En boven z'n woesten kop spatte kruid-knetter tot den paaltop, verwuifden de flambouwen hoog in de lucht walmige vlammen, sidderden de vlaggetjes in kronkel om 't ijzer. —

Heftiger joegen de zwart-beboezelaarde meiden 'm öp en doller mokerde dolle reus neer, in heete razernij van dreunen, dat 't blok waggelde en van een dreigde te barsten. —

De Grintjes gierden van lol en de blonde slanke furie, Marie Pijler, wou 'm te lijf, schreeuwde schor dronken, dat ze'm dood-zoenen zou.

— Daa't is 'n mannetjesputter ! Jou Rink, jou mo'k hebbe.. wa mo'k mi die snotter van 'n Henk ! jou ! jou ! gilde ze door de dreunen heen, als 'n bezetene. — Ze sprong naar voren, naar achter en sidderende wellust trilde door haar wiegende heupen, waarop ze zich bofte van genot. —