Menschenwee, Derde boek, Zomer

335

seis heen, en met 'n stem van 'n sprekende fagot, dreunde ie uit :

Nou gaste ! aa's één man bai de Jutskoppe ! maide stoan d'r halt ! Die de prais hoalt hep d'r uit jullie te kiese !

In 'n dronken storm, opgezenuwd in furiënde hevigheid, waggelstapten de kerels mee, naar 'n alleenstaanden Jut, waar niet veel volk om heen joelde. Twee stoere kanaljemeiden, madonnig kapsel en bloothoofds, de slanke lijven omstrakt in zwart-zijden glanzende boezelaartjes, schreeuwde de kerels toe. —

— Alloo manne ! prebeer je g'luk ! laat sien je kracht! laat d'r vlak-af kijke wa je ken! Slaan d'r op ! Semberleen! schop 'm op s'n pet!

Rink 't eerst, was in woeste woeling van z'n reuzig lijf op de schreeuwmeiden toegesprongen, gaf één wijf 'n wreeden streel onder de mollige kin en rukte de moker uit 'r hand. Meiden en kerels waren in kring achter 'm opgeschemerd in den flakke-rigen ros-oranje gloed. —

— Op sai heere en dames ! beval de andere Jutsmeid in 't zwart, — meneer mot ruimte hebbe.. om te rake ! Sla d'r

vrij op meneer____dat 'm 't gal uit s'n strot spat! hij sel d'r

tog nie van bloeie !

— Ruimbaan! schreeuwde nog 'n Jutskerel, met geel-rossigen muizensnuit, pal onder den fakkelwalm van z'n paal bij den klapperhaak.

Geert, Guurt en heel 't meidenstelletje week achteruit. — De kerels scharrelden naar de Jutsvrouwen. Piet Hassel liet Cor los, wou zoetjes de zwart-beboezelaarde mooie kanaljes besluipen, die in 't flambouwenrood tusschen den walm, wondergloedig oplichtten, met de slanke lijven en aanhalige gezichten, de goud-felle oogen, omwaasd in den damp van hun paal. —

Muizentronie stond aan den knalhaak om den klapper recht te schuiven na eiken slag. En Rink reuzig, half bevlamd z'n schriklijken landlooperskop, in kangoeroesche rugkromming, z'n herkulische schonken donkerig omschaduwd, hijgde voor ie begon. —