Menschenwee, Derde boek, Zomer

328

daik ! da mo'k sien.. en jai Hoasewind ! daa's 'n bestige kukke-rint veur Kees de strooper hee ?

— Enne glas frait s'ook ! enne brandende segoare ... waa'n koorakker hee ? waa't maid hee, huilerig extazieerde Trijn, de vurige Trijn.

— Over twee minute.. sal de voorstelling 'n aanvang neme.. heere ! dames ! voorsiet u van een plaats, — suggereerde de stem van de estrade. Stoet op stoet nu, drong voor 't loketje, schoof weg achter 'n koelisseachtig schot.

— Doar saine wai van g'diend, juichte Dirk, da mo'k sien.. sloachte mit de tande.. daa's puur main werk !

— Nee.... neenet ! nainet! ik goan nie, goar nie, griezelde Annie.

Waa'n maid, vuurde Trijn weer öp, daa's prêchtig. — Ze rilde vooruit al van bang-griezelig genot. Stille Guurt Hassel, schuchter bewaakt door Jan Grint, die haar na den draaimolen-aanval nog maar geen zoen had durven geven, — wou ook wel kijken.

— Da waa's d'r puur aas 'n kemaidie mi bloed, vond ze.

Ze hield zoo dol veel van vechtpartijen met messen, en dat

zou niet minder zijn. Ze zou gaan griezelen en rillen zooveel ze wou. —

Met hun allen, de weerbarstige Annie meegesleept, drongen ze de tenttrap öp.

Dirk nam plaatsen aan 't loketje, en wèg hosten ze op den trillenden plankengrond achter 't beschot. Ze waren warempel al wat te laat. —

Vóór hen, op tooneelig hokje, in schuwgeel, zwavelig licht, grijnsde en gilde 'n soort bezetene negerin, met krakerige stem, rauwe fausset, elk woord als 'n wreeden vloek uit 'r zwellenden keelkrop scheurend. Op 'r kapsel wuifden woeste veeren, donkere haartooi in schitterenden koperen ring saamgekranst. — Haar kangoeroe-kop grijnsde met maskerige wreedheid van 'n hellemonster. Haar harde gele oogen waanzinden wild rond. Woest verkoeterwaalde ze schorre klanken met den impresario, die laag vóór d'r stond op den plankengrond, bij 't publiek.