Menschenwee, Derde boek, Zomer

321

trapte zich naakt dat de helmmannen 'r telkens den vuur-rooien rok, en 't schuimende ondergoed moesten neerslaan. Achter den dronken stoet aan, in trein-woesten daver, trampelden kijkers in joelkring, en voorbij ging 't in den oranjigen walmgloed van fakkels, gaspitten en lampetten.

Duister gegier, getrampel en fluiterig-oproerig geraas brasten in donk're hoeken, en voort rukten de agenten, recht uit naar 't Stadhuis.

—D'r goan d'r vier Kerkfoarters de bak in, krijschten jochies, kerels en meiden dooreen, met angstklank van politieverzet in de ontstelde toch oproerige stemmen, vechtlustig doortrild van haat tegen 't helmstoetje.

Dwars door de kermishitte, in 't demonengoud en pralig ge-fonkel, rukten ze voort de ordemannen, en plots zwenkten ze steegje door, op 't stadhuis aan. Toen, met 'n sleur rukten ze de meiden stoep-end öp, en stootten ze waggelend de gang in. Dof gekrijsch uit de dronken meidenkelen heeschte na, verward, rochelend als uit moordkelen, klam en verwurgd, en met slag van baas-zijn, smakten de agenten de deuren voor de neuzen van kijkers en meeloopers dicht, dat 'n rouw gejoel uit den menschendrom opraasde, in 'n woeste alliteratie van wraak, al was 't maar in boongeluid alleen.

Stom en strompelend waren de geboeide furiën de bak ingeduwd.

Even vei bluft maar, braste en bruiste de stoet weer voort, satanisch d'r woelzangen verkiijschend in oproerigen vecht-lustigen jubel, rennend naar Baanwijk, of daar wat gebeuren ging.

VI.

In zwierige herrie hosten de Hassels en Grintjes, Hazewind en Rink vóórop, door 't korte Klooster-steegje van Haven naar Baanwijk.

Telkens kleurvlammend in warmer tintenbrand, fel, in de duisterende avondvergouding, schoten lijven van prachtige

II. 21