Menschenwee, Derde boek, Zomer

3io

Van de polderbrug af bij Spoordijk kwam vuurkronkel van lampions weer opslangen. Roode adem gloeihijgend tegen zwart azuur en ronddonkerende hemelwijdte.

De stoet kwam nader. — In 'n storm van kreten trillend nasaalden de mirlitons, stootten de pikolo's en fluitjes, en doffe bange trommels roffelden demonische somberte door 't schelle orgellawaai.

Als 'n gedrocht, waarvan 't lijf nog woelde in 't duister, adem-rood vooruitblazend tegen luchtzwart, zoo rumoerde lampionsstoet in 't donker ian, tot schoenen, beenen, lijven, armen en koppen langzaam opgloeiden in den eersten fakkelbrand van 't alleen staand paardenspul, opdoemden met reuzig geweld in den schrik van 't rossig-oranje walmlicht, in 't flambouwende toortsgeel, woest en oproerig vervlammend over de tronies. Stel bij stel, rij bij rij, ingekluwd en omkettingd met armenknel, sloeg in den schroei van 't licht, dat geelrossiger al verder overgolfde de koppen en lijven. Mutsen, in kleurige woestheid gloeiden aan, beschminkte en bemombakkeste tronies, burlesk en infernaal in den vlammigen gloed vergroeiend.

Fakkelend, de voorste slingerrij, fel wadend in oranjegelen mist van schijnsels, hief hoog boven koppendrom de lampions, die in prachtvurigen gloei weer een kronkel streepten van vuur, vreemd verwilderd rood nu in de toortsenhei. Achter den weer wijkenden stoet werd gevochten, geraasd, gescholden. Maar voort rende de inééngekettingde massa, in een wrong-drom van stapelgekke hossers, in vaart voorbij de tenten, opdoemend in wemel van bevlamde kleuren, wegdonkerend in nacht-duistere hoeken waar geen kramen lichtten. En weer, in helschen ommegang, verwaanzind van passie, renden ze den kermisbrand uit, stikduister laandiep in van Lemperweg. En rood, prachtrood, bleef geheven, boven het verwoelend wegtrampelend massagedrocht in 't duister, de vuurslang z'n roo-den adem den diep-donkeren hemel inhijgend.