Menschenwee, Derde boek, Zomer

309

Heel 't bonte kleurenwonder, de gloei van spiegels en lijst-praal, brandende ruiten en goud-vergulde tenten, bestaard van heel uit de verte, sloegen 'r lam van verbazing, bij wijlen van overrompelende verrukking. En nou, zoo ver van d'r al, druischwoelend in den kleurigen avond, vond ze 't allemaal nog veel mooier en begeerlijker dan overdag. —

Later op den avond kreeg kindeke 't heel rillig van 't stille zitten, keek ze onrustig rond of Jansje, d'r zusje, 'r niet 't geleende omslagdoekje kwam brengen, met 'n koppie-van-dit-of-van-dat, als iederen dag. Ze wist wel dat Wimpie in kermistijd niet alleen blijven wou, maar Jansje kon toch wel effetjes om 'r denken. —

Jansje had van smiddags een uur tot zeven, op haar plaats gezeten, tot zij 'r was komen aflossen. Ze had wel gehoord Dientje, dat 'r vader schrikkelijke ruzie maakte met d'r moeder, omdat ze hair tot twee uur, iederen nacht dwong achter 't stalletje te blijven ; maar ook wist ze hoe moeder terugsnauwde dat d'r weer geen eten was, nou d'r vader weer niet werkte, 't nest te hongeren lag. — Toen was Kees in 'n uitspuwende drift aan 't bombardeeren geraakt, met z'n vuist op den rommel, Wimpie vergetend, dat 't heele bendetje stond te trillen van angst om z'n uitstortende razernij. En toch had d'r moeder haar zin doorgezet, had ze'r stiekem, iederen avond de Haven opgeduwd. —

' En ze peinsde nu Dientje, met 'r zorgkopje vol ellende van thuis. Ze zag d'r zusje maar niet opdagen. Vlak achter haar rugje, bij 't donkere havenwater, dreef de polderwij de nachtstilte, eindloos. Ze rilde, en half verdoofd door 't hellerumoer, dat vóór d'r droeve kijkertjes uitraasde, riep 'r stemmetje smartelijk zwak en moe : — Mooie poone, aldegoar nuut goed ! Ze huiverde in 'r kale vodjes. Slaperige loomte kroop over 'r oogleden, die brandden. Bang werd ze plots in de stormende herrie, bang en eenzaam, als ze even achter 'r stalletje uitkeek, den stikduistoren ooldernacht in. —:

4 ■J