Menschenwee, Derde boek, Zomer

₃o8

niet mee venten om d'r zwakke lijf, en om Wimpie. Maar nou zou Dientje 't moeten doen.

Beverig sloeg 'r schel-krijscherig overspannen stemmetje stuk op 't zanggeloei. Vlak voor d'r laag karretje zat ze, 't zenuwvervreten karkasje trillend, 't rimpelig kopje vaal geelrood schemerend in den waaienden flakker van haar stinkende walmflambouwen.

Ze schreeuwde, schreeuwde maar. Telkens sprong ze óp van 'r krukje om dronken kerels en meiden te helpen, angstig 'r bevonkte oogjes naar joodschen buurman gericht, rekenend op zijn kracht als beschonken herrieschoppers d'r niet betalen wilden. —

Soms gluurde ze naar de prachtdraaimolens, 'n end van 'r af, in 't licht, bel-klingelend en dreunend van orgelschal, en soms zag ze nog net even de rooie boegen van de luchtsloepjes opzweven uit de tent, 't boomlommer in.

Als zei d'r nou-rais ook mocht ! Moeder had gezeid dat als ze 'n goeie haalde, ze Maandag en Dinsdag, al was 't maar drie cent, kon verdraaien.

Ze was dan juist jarig, tien jaar. En Wimpie had dat met smeekjes bij d'r moeder voor haar klaar gespeeld. Zalig in voorpret dat ze misschien ook nog draaien ging, schreeuwde 'r kinderkeeltje, met opwinding door 't lawaai :

— Ferse poone ! mooie skarre ! ferse pietèrs... aldegoar nuut goed!

Ze genoot stil van den lichtenden hellewoel om 'r heen, en den brandgloed, dien ze overal boven zich hangen zag, stedekekant uit, boven tenten, huizen en spellen, — maakte er blij, angstig blij. Telkens neuriede ze achter haar eenzaam walmstalletje méé met de straatorgeldeunen, die om 'r heen razende geruchten verkolkten. Heet snoof ze de gesmolten reuzel- en oliestank in, heerlijk-prikkelend op d'r tong. Ze rook en snoffelde in den sissenden poffertjes-bak ; ze proefde den botergeur, ze watertandde, en snoof, snoof maar, heel den kermisstank in. — En 'r neusje joolde en schaterde in de warme prikkelende reuken. —