Menschenwee, Derde boek, Zomer

307

in de schimmig bevlamde koopwaar, tusschen de bronzen poonen, oranje-vale sinaasappels, noten en vroege peren. — En gretig, onder petroleumstank en walmroet van d'r pitten verkochten ze, met levendige schorre stemmen de koopers opjagend, de omgloeide koppen van omstaanders zangerig omschreeu-wend, met konkurreerenden prijs. — Koopers dongen, dongen worstelend koppig, bij de stalletjeswijven en meisjes. — Roet-walm van lampetten kwam als smoezelige adem uit de roode kelen en longen der stalventsters. Soms kwam plots 'n aantrekkende fakkelstoet, met z'n rood-gouden gloed af, op de in nacht-omduisterde stalletjes.

Een fantastische sfeer verbeef de er dan om de koppen, sfeer van bronzig en groenig vuur, nevel, verflakkerend door 't oranjerood, al de tronies uit de half-duistering naar voren spokend, heimvol bewalmend en aanzwammend de huiden, demonisch met hun inkervingen en rimpels, zorg-groeven en leedsneeën op voorhoofd en wangen. En al de koopers en koopsters mombakkesten moord-rood onbewust, de vlam-oogen woest in de spokige koppen geboord. — En door, in de demonische sfeer graaiden de handen van koopers, feller belicht, in den pittengloei, omspoelend de waar, soms in veeg van koop-gebaar, die handen zóó dicht onder den oranjewalm, dat ze klauwden, omvreten van licht, gekreukt, doorbarsten en reuzig. En wèg weer doken de kerels, stalletjeswijven en meisjes, in 't moorsche geschemer van hun kleurige omslagdoeken, weifelend vaal om de verschrompelde schouders, als koopers in hos, vretend en kankaneerend, zakken gevuld, de kermishel in-kermden. Dan doffer monotoonden hun rillige stemmen uit den roodgelen walmflakker van hun stallen, die weggetrapt dampten in de duisterende hoeken, — valer smartte hun roep om koopers. —

Tusschen den stoomdraaimolen, heel naar achter, tegen donk'ren planken muur, zat Dientje, Kees' kind, opgepookt door Ant nou erais 'n slag te slaan met de kermis. Ant zelf, pas heel naar bevallen van 'n dood kind, tien dagen kraamsch, durfde nog