Menschenwee, Derde boek, Zomer

296

stom van angst. Wel had ie feilen lust in 'm om te gaan kijken, maar hij was d'r doodelijk bang voor z'n eigen natuur daar. Voor vier jaar had 'm zoo'n tentbaas juist betrapt op 'n klein gapperijtje. Hij had den kerel 't vijfdubbel betaald en die had zich toen stom gehouden. Maar uit schaamte en angst voor dien vent, had ie in vier jaar tijd nooit meer 'n stap op de kermis gedaan. — En 't was zoo glad van de hand gegaan dat ie 'r eigenlijk nooit meer om dacht, en 't ook nimmer meetelde als 'n snappertje. — Want 't jeukte, kriebelde in 'm in de handen. Wat ie daar al niet zien had ? Hij zou zich niet weten te houên.... Hoho ... al die spulle.... die kleure.... die glommige dingies. Sou die 't tug-en-doen ? Sou die 't t'met woage ? Dur woa's vast niemand die 't wist ! Most dus puur tug 'n toeval weuse.. aas tie die vint dur nog antröf. Hoho.. hai waa's dur soo mal-groag.... Soo malgroag ! En 't waa's dur de heule eerste kair van s'n laife daa't ie op 'n klainighaidje betrapt wier!.... Aa's dur nou tüg nies van 't land t'regt kwam, most hai s'n aige dan hier allainig mit 't waif doodkniese ! arm, doodaim waa's tie tug ! S'n aige brokkie grond waa's dur tug lang nie meer van sain. Hij poerde moar veur 'n aêr ! Enne had ie dan nie s'n spulle ? Wa kén d'r sain de heule mikmak skaile ? Most tie d'rof van sain grond, wel nou ! dan d'rof ! hoho ! F'r-duufeld.. hij sou d'r nog rais fleurig haingoan kenne.... En dan figilaire op de klaintjes.. Hai sou d'r nou hain ! Most d'r moar van komme waa't wou ! Nou de kerels tüg de boel verloope lieje... moar dan sou hai Sondag op stap goane... hoho!.. Sondagóafed.. aa's 't drokst waa's.. 't dolst t'met.. daatie nie in de lampies liep !

Brommerig en toch half voldaan dat ie 't met zich zelf eens was geworden klomperde hij 't land af, voor z'n leegen rommel staan blijvend. Piet hurkte bij de kolen. —

— Da koolgoedje gaif je tug moar smerige sintjes Ouë ! mos je moar nie meer sette ! ikke sien d'r vast nies in !

— Hoho.. vier-en vaif en nie genog ! d'r valt t'met niks meer te sette, stotterde Gerrit verlegen, verbaasd Piet weer zoo frisch en flink te zien poeren, hurkend doorzwoegen of d'r niks met