Menschenwee, Derde boek, Zomer

295

maar door de snikhitte overmand was. Het gebukt zoeken naar jonge schepseltjes had z'n verzopen en afgetobd lijf heele-maal tol-duizelig gemaakt en de stille invretende Augustusbrand, schroeide nu rondom de slaapkoppen op de blakerende droge akkers. — Ouë Gerrit nuchter en bits, de kermisweek vervloekend bij eiken stap, botste op den ronkenden Dirk, in 't boonengroen. —

— Moar god-liefe-Hair! hai je 't ooit söo sout gaite.. hoho! Dir-rik ! Hai hoo! Dir-rik ! schud-schreeuwde ie woest, bonzend tegen z'n gelen kop. —

Dirk schrok, kéék öp, z'n slaperige tronie onbewust heffend in brandende zonnesteeken, dat ie plots bukte, blindgegooid met licht. Z'n makker, door krijsch van den Ouë ook opgeschrikt, greep lukraak naar de ranken, angstig-gissend of ie wél of niet gesnapt was. — Wat gauw kwam toch die zoete luiheid door z'n polsen en handen gestroomd. Nou had ie 'n suizend gevoel in zich, of ie uren öp één stuk van z'n been had gezeten. En Dirk voelde zich branderig alsof ze'm stukken van z'n romp hadden afgezaagd. — .... f'rdomd.. aa's tie nie oppaste.. gong ie wéér.. z'n oogen loken al en de Ouë, stom in woede, keek maar.

— Wa is d'r an 't handje Ouë, lijmerde hij eindelijk kregel uit, wa nou ?

— Moar main kristis ! da goan tug te waid.... Hep jai d'r dan heuldegoar gain koorakter !.. Piet lait d'r half-dood veur de andaifie huhu ! en de moffeboone legge te wachte.. Main Jesus.. de hellepers sakke d'r glad-wég ! hoho! ikke mot d'r tug laifere ! Enne.. ikke.. mit main oue bast.. lap 't vast riie allainig ! eénmoal. . andermoal.. woar mot da haine ! da haine ! die moffeboone stoan d'r puur te rotte op de grond hee ? —

— Nou seur d'r soo nie ! kom bai de huur t'regt! wat jou Ouë ? Murge is d'r Sondag.. enne moandag doene d'r wai vast van sellefers niks.... vast niks! dat weut je... is d'r kerremis-moandag.... Mö jai d'r ook moar-rais hain trekke.... omda niet-en-kan ? Och ! loat 't oue bier moar werreke !

Brommend en vloekend ging Ouë Gerrit wég, radeloos, toch