Menschenwee, Derde boek, Zomer

294

den kwijt; vonden elkaar eindelijk weer, tusschen zwirreling van hossers en zangers. En heel den nacht zwierden ze van dans-kroeg naar danskroeg, van herberg naar herberg, tot de Grints en Hassels, stombezopen tegen elkaar aanvielen, lam-gekanka-neerd en lodderig zwaar, elkaar bijna niet herkennend. De neven begonnen te krauwelen, de meiden gierden. Marie Pijler drensde om 'n jongenspak, sleurde zich d'r rokken van d'r lijf. Eindelijk kwam politie die 't dronken stelletje, achter andere troepjes aan, van 't kermis-terrein verduwde.

Zoo strompelden de meiden en dronken knapen, in heesch-schreienden zang, de stik-duistere laantjes in, om Wiereland en Duinkijk. —

III.

Ouë Gerrit had stierlijk 't land, vloekte tegen Guurt en zijn wijf dat de kerels ongehoord verzopen en geradbraakt 't huis inzwalkten. 't Landwerk lag braak. Tegen den ochtend waren de jongens weer op de beenen gescharreld, stond Dirk met dikke oogen en slappe beef-knieën tusschen de sperzieboo-nen, gaaploeiend wat vruchten te zoeken in zoeten luierrengel. Z'n oogen vol tranen gewaterd, branderig en katterig door 't heele lijf, loomde en sleurde ie zich voort. Telkens op 't pad geknield, onder 't hoog boven z'n hoofd dichtgegroeide ranken-groen van boonen, zakte hij ronk-zwaar en lenden-lam in, zonder weerstand, met al slappere slaapgloeiing en zoete matheid in de knuisten. Zoo, met z'n wit-blonden kop scheef tegen de rijzen en latten van z'n boonen, voelde ie straks te zullen neerzinken in maf, op den zonnenden gloeigrond.

De zon vlamde door 't groen ; 't zand dampte hette uit. Eén soezerigheid was over Dirk's kop geduizeld. De lucht had hem eindelijk heelemaal te pakken, en eer ie 't goed wist lag z'n heele korpus, slaap-gebogen en verzonken, dwars tegen 't rijzenhout. Hij ronkte en snoffelde als 'n varken. — 'n Laan achter 'm lag 'n plukker die ook den heelen ochtend al had tegengeworsteld,