Menschenwee, Derde boek, Zomer

284

Klaas Koome, nü vriend van den guldenszwaren Hassel, hoonde stekelig en driftig terug, schold op Kees den ״d׳ef", den moordenaar en strooper, —׳ Willem gierde wat gemaakt mee bij eiken gemeenen uitflap van Hazewind; dikbullige Jan vloekte pruttelend en Bolk dwergde onrustig achter de dreig-kerels. Willem drong weer óp.

— He maide.... wa motte jullie mit 'n vint van wit hoar.. d'r uitfoere ? bai sain in de luure ^? daa's niks gedaan ! protekollig veur vaif en 'n broer die d'r vaif joar sete hep !.. s'n aige waif half doodklopt, en s'n aiges kooters loat f r hongere !.. en s'n skoonfoar mit 't mis kittelt ! daa's de femillie ! — Rink reuzigde vóór, dreigend, valsche schaterlachen verproestend. Maar de meisjes wouên geen ruzie, voelden zich veel te lekker in de aanzwellende lol en 't zanggenicht van de kermis. Ze snakten er naar. De koppen bij elkaar gedonkerd fluisterden ze 'n besluit. —

— Hoor rais manne.... zei plots kloek Geert, wai hebbe d'r vast niks an,.. aa's jullie d'r aige skelde en kriefele.. Wai.. wille d'r vast mi de haire meegosn.. aa't 't in frinskap lait ! jullie mot d'r malkoar f'rstoan. —

— Daa's net!

— Juistig----

— Vast woar,.. snapperden en pieperden de anderen er door heen.

Er klonk wat dof gemor in 't donker. Rink de reuzige lobbes wou wèl. Willem ook en Jan 't gulst. Maar Dirk en Piet mokten koppig. Piet wou eerst nog bakkeleien. — Dirk jeukten de handen. Ze gromden de twee broers, als buldoggen. Plots in 'n ruk, drong Rink ze bij elkaar, de stugge haatdragende wraakgierige neven. En in lol plots aangekitteld door de lachschelle meisjes sloeg hun haat in dronkemanszwaai over in zang, werd hun versmoorde jaloerschheid in verteederden gevoels-zwenk, afgunstige vriendschap. — Willem greep Dirk vast, Piet Jan, Rink, de reuzige lobbes, omarmde 't heele stel, en Henk, 'n takknoest in de hand, smakte zich brutaal met z'n donk'ren kop tusschen de meiden, slobberde in 'n omme-