Menschenwee, Derde boek, Zomer

285

zientje ze de vroolijke wangen vol met klink-zoete zoenen.

Jan Grint die stommetje had gespeeld strompelde op zij, en met z'n afgeknakten boomtak, slingerde ie vóór den stoet uit, tamboermajorig manoeuvreerend.

In slinger en sliert eindelijk joolden ze den weg af, op stillen havenkant ain. De meiden vonden dat de knapen zich kranig gehouden hadden. In joligend-mekaar-aangekijk, met de vroolijke oogen vol lach en rumoerlust, bonsden en hotsten ze den krommigen keiweg af, schreeuwden ze 't uit, toen ze plots vóór zich den rooden schemer, nóg dichter bij den brandgloed van al 't gas, toortsgewalm en kraamlampen zagen opvlammen. In genotssidder hoorden ze klankenorkaan van al de orgels loeien en dreunen, tusschen het menschkermend en scheurend gezang van kermisgangers, die dromden rond den kook van 't avondlicht, den roffel van trommels, den gil-schater van den stoomdraaimolen.

Van den polderweg af, waar de luidlooze weien in angstige luistering trilden en de stilte staarde naar 't hellekrochtige kermisgerucht en fakkelgevlam, gierde de stoet, hossend uit 't zomerlijke duister, al dichter op de licht-razernij aan. De meiden joolden, sprongen, de kerels brulden.

Oooauuw ! wat 'n ska-ande Loage wroak van En-gè-land!

Van de Haven klonk terug, zwak-vergalmend tot stilstaand gerucht, naar 't polderland: Ooaauw.. wat 'n skande. — Uit alle havenhoeken daverde en galmde 't refrein &an ; in stikdonker, bij schaduwrcod schijnsel van wat eenzame lantaarns ; onder bronsgloed van walmende toortsen. En van overal doemden öp in 't licht, zingende rooie koppen, schal-monden, aangegloeid ros-oranjig in den hellen brand van kermiswoel. — — Binne dur nou puur luchtskommels ? gulzigde Griet, smorend 'r dolle blijheid nou 't kermisgetier al dichter op 'r aandruischen kwam, oorscheurend fel. —־ 2e voelden zich dronken de meiden, nu al, van koortsig ver-