Menschenwee, Derde boek, Zomer

283

Ikke sel d'r bai stoan op wè-el en wai!

Deesie.. Deesie !

verkalden daar krollige mannestemmen. En vlak voor de meisjes hielden stand de zangers, donker-groot in 't avondduister van duinpad.

— Saa'k stikke ! da hai je de maide van Grint, spoog Willem Hassel er uit, met 'n spatstraal van z'n pruim tusschen z'n tanden. —

— Kaik ! klonk 't verrast van andere zij, da binne dur Willem. ... Jaa'n.... Henk ! en Klaas Koome ! telde Piet vagelijk in 't duister.

— Kaike ?.. Hoasewind ! f'rek.... en.... enne.. waa's da' veur 'n snaiboon.... wa ? Bolk, Platneus jai ? jai! gierde Dirk, die eerst nijdig had willen worden maar in verglijing van bui, in 'n woesten schater schoot.

— Is je waif dur t'met protekollig Ouë, spotte Piet, kèn d'r da ouë bier nog werreke ?

De neven Hassel hadden met Klaas Grint afgesproken dat zij de meiden zouden halen, en nou had de vent ze toch met die vervloekte klus meegegeven. —

— Saa'k f'rbrande! brulde Willem, daa's 'n judaasstreek, t'met hep ie vaif moal d'r aige sait da wai.. wèi de maide hebbe daa's kapsies soeke....

— Die vint hep dur puur gain koorakter....

— Nou, hoonde Dirk terug, de meisjes naar zich toesleurend met twee ai men tegelijk, wa motte de kooters mit sukke koale jasse van doen ?

Beefwoedend klonk z'n stem in 't duister.

— Daa's net, jai hep 't op je ruiker, ironiseerde Rink, de reuzige polderkerel, 'n kittelstreekje onder Geert's kin smerend, dat ze schrok.

— Hande thuis, snauwde Geert gemaakt, zich erg in de knel voelend, nu de andere knapen op 't donkere pad daar dreigden.

— De deftighaid komp ! moak ruimte ! hoonde Dirk weer.

— Die heere binne d'r soo ellendig pienter, trampelde Piet.