Menschenwee, Derde boek, Zomer

26 7

'n kwart deel niet bij elkaar, al rotten z'n boonenbloesems 'm zóó, voor de oogen weg. Die uurtjes leefden er zalig voor 'm, als ie pas wat gegapt had, en met heerlijk-woest voluptueus steelgenot, met nog jeuk-brandende knuisten van grijp-verlan-gen, naar z'n kelderhoek holde. Vloeken kón ie, als ie daar niet dikwijls genoeg vrij mocht afzakken. Guurt in haar dralende onnoozelheid, had in den voorhoek allerlei rommel neer-gesmakt ; mandjes, roestpannen, zaklorren, houtblokken, takke-bossen, waar ze nou telkens tusschen snuffelde. Snauwig keek ze 'm aan, als ie trapgat afstrompelde. Dan bitste ze 'm nijdig toe wat ie in den kelder van doen had. 't Was verduiveld, of ze voélde dat 't dan hevig heet in 'm liep ; dat zorgen en angst in z'n strot dichtschroefden, dat ie afwilde van z'n benauwing, hem z'n roeszaligheid van-bij-z'n-spullen-zitten, daar kon verzwij-melen en zich verdooven. Gauw moest ie dan 'n uitpraatje klaar hebben, en zoo liep ie wel uren rond te scharrelen in 't vervuilde kelderhok, allerhande pestige vervelende dingetjes doend, die hij niet wóu doen, Guurt vervloekend, dat zij, in d'r smerigheid en verwaarloozing van huishoudingen, nou, nou hij heet liep, zich daar vastzoog tusschen de lorren, rondsnuffelde met Job's geduld, en hèm belette z'n rommel te grijpen, te omtasten, met z'n brandende begeer-oogen te omgretigen. — Als ze eindelijk opstapte, holde ie naar z'n hok, in woesten grabbel met angst-argwaan, heet-gejaagd loerend op 't kelder trapgat, in duizelende verrukking en hart-mokering, dat ze'm toch nooit zouên snappen. Hoorde ie gedruisch boven 't luik, voetge-schuifel en kreukig rokgeschuur, dan beefde ie, bééfde ie, bleef ie toch, in koorts-spannende angst-verrukking oogen-gretigend waanzinnen bij z'n spullen, wagend, alles wagend tot de laatste gevaar-sekonde. —

Aan tafel 's middags keek ie angstiger Guurt aan, of ze wat zeggen zou, wat gemerkt had, maar er kwam geen woord uit z'n meid, daarover.

— Ouë nog 'n spekkie ? was 't eenige wat ze zei, klonk 'm gemoedelijk, na z'n overspannen angst voor gesnapt-zijn, fan-tazie-angst die 'm folterde en doorreet van schok-gevoel, elk