268
•oogenblik : noü-zal-je 't hewvve. •— En vriendelijk-lekker antwoordde ie :
■— Heul groag maid, heul groag !
Daarna zei ie in zich zelf, de vraag van Guurtje wel tien maal over, dat 't van binnen in 'm druischte en klonk :.. Ouë nog 'n spekkie ?.. Ouë nog 'n spekkie ?.. Maar telkens veranderde ie toon-accent, zich zelf dan afvragend of ze 't wel zoo écht gemoedelijk bedoeld had, als hij 't eerst meende. — Voor zijn wijf had ie heelemaal geen angst meer. Ging ie 's nachts soms nog naar z'n kelderhok, voorzichtig in de paar uurtjes duister maar, dan bleef ze'm soms aanstaren, keek hij haar terug aan zonder dat ze 'n stom woord kon uitbrengen. Meestal kon ,r spraak zich niet eens meer op den naam van 'r man smakken. Dan voelde hij zich overmoedig, demonisch-sarrend, lolde ie 'r •even zachtjes in de ooren.
— Gerrit goan d'r bai s'n bulle waif, sain bulle waif! hoho!
•— Bulle. . bulle ? klankloos haperde en teemde ze idioterig
terug, zonder besef de woorden van 'r lippen versullend. Dan grinnikte ie zoetjes-gesmoord, bang voor de anderen die wèl beseften. Kwam ie terug uit den kelder, dan lag ze weer te lip-puffen of staarde ze wakker naar 'm óp, zonder begrip, met staar van 'n stille idiote in d'r doffe oogen.
Maar nou, in die broei-grauwe luchten, met al dat onweer, dat 'm deed stikken van benauwdheid was z'n overmoed tegenover haar ook dikwijls wèggezakt.
Z'n boonen ! z'n boonen ! als die maar bleven !
Van de stamsperzies hadden de jongens al wat gehaald. Kees was bedankt, mocht weer eens aanslenteren in 't drukst van den pluk. Ouë Gerrit raasde, schold, giftiger onstuimiger op 't weer. Hij berukte z'n baard, z'n haren, zich-zelf omfolterend met angstvragen, hoe dat afloopen moest. Nou had ie gedacht er zoo onverschillig mogelijk onder te blijven. De bloesem en afval sneeuwde aan met z'n angst mee, en telkens keek ie bange lijker hoe de ranken zich hielden.
— Hoho... vier-en-vaif en nie genog, kaik d'r rais waa'n woar d'r lait! doar ken je'nhuurtje van beskou we.. snof'rjenne,