Menschenwee, Derde boek, Zomer

265

Ze drentelde maar wat en sufte. Plots 'n woesten snauw, greep ie 'r bij den arm, bracht 'r in huis. —

— Jou stommeling, je loopt d'r t'met hardstikke in main seldrie mi je klaufe.... hoho ! jai geep ! dwarrel! moak jai d'r gain kapsies hee ? —

Woest had ie 'r thuis op 'n stoel geduwd, waar ze versuft neerblokte, en grommend sprong ouë Gerrit 't achterend uit.

— Da sal d'r 'n mooie sain.... Net had ie sain seldrielap f'rkocht, veur vier sint 't kilo ! Waa's d'r in sint meer aa's ver-laije joar !.... Hoho !... sel je da' lamme dooie waif d'r mi d'r blinde klaufe instappe... Wa' gong die seldrie nou hain ?.. noa febriek ?... had die daor nie meer moake kenne ?.. of noar Amsterdam ? da lamme waif !.... Moar s'n spersie en snai-boone... da gong d'r noar Noord-Skarrefou.. en Aiselmonde.. of ie 't nie wist! Da stomme waif.. sel d'r f'rduufeld soo p'rdoes op sain duute trappe !.... Moar de boone... mostte 't tug da joar goed moake... most de loodpot vuile.. aers waa's die d'r gloeiend bai.... gaf de seldrie en vruchies tüg nies.. nies....

In regen en plassende nattigheid werd op de akkers gewied, gekerfd met spa, geplukt in bakken. Seldrie verwasemend door regengeur, stond gesneden en de aardappels werden voor eigen maal wat gerooid hier en daar.

Op de bollenakkers, wijd-om de tuinderijen en gaarden gecirkeld, rookten blauwige wolkzwierselen. In de greppels, velgeschoffeld met rot loof, hadden de werkers 'n brandje gestoken, dat niet vlamde, maar smeulde, en zwaar hei-brandig dampte over de velden. Soms, als achter regengrauwe lucht -en wolkzilverend grijs, nattig en bleek, even de zon kwam koekeloeren, met bewaterde gelige tronie, strooide 't licht wat nattig goud, schijnselig en bias, door de blauw-dampende in rook stikkende akkers. De rooiers daar, in den ijl-blauwen smeulnevel, die glansde in bleek zongoud, gebaarden in rokigen gloed, in mistblauw en zacht zonnevuur aangegloeid, stralend en omsluierend tegelijk. Zoo, 'n uur lang, de bollenakkers trilden in 't waas-blauwe, zacht begloeide rocklicht, als welfde zich een dampige