Menschenwee, Derde boek, Zomer

264

land als knechten. Dan weer bedacht ie, dat zoo iets toch maar niet in een ging, hij z'n meeste geld toch bij de fabrieken, vast liet liggen, tot hij November zelf betalen moest. Soms, drensde 'm door z'n kop dat Dirk vroeger veel beter voor 'm geweest was, toegevender en niet zoo snauwend, maar dan zag ie later Dirk weer goeiiger tegenover hem. — Als de vent maar geen geld zag, want dan wier ie dol. —

Vandaag had ie nog 'n bak bessen geplukt, 'n dubbeltje per mandje. En nog 'n prachtig dotje frambozen ! Dat klein goed gaf toch nog heel wat.... Hoho !.... da' beskouwde ie nog wel 'n vaiftien pop veur.. . . hai most d'r vast meer van tele, al ha' je d'r tuinders die d'r niks mee van doen wille hewwe.. Da klain goed.. want aldegoar benne se tug doodarreme poerders. Van murrege, van vaif tot ses op 't ploatsie, had ie 't nog uitre-

kend____veur de feule framboosies moakte ie nog twoalef sint

't mandje.. hoho ! wa' skol 't ? Nou hoalde ie di joar an sain vruchies.. .. frank... 't hooi uut! Ommendebai honderdvaif-tien pop veur twai koebeeste....

Maar angstiger iederen avond, na z'n stil gemijmer, keek ie óp naar de lucht, angst-verwurgd voor onweer en regen. Tegen iedereen klaagde ie. ... 't werd 'm te benauwd. —

— De boone groeie d'r wel in 't gewas hoho ! moar de frucht set nie ! mi die raige ! Wa binne da' nou weer suinige weertjes.. in 't hart van 't somer, je sit d'r puur te rille.... en soafus omwair!

— Jaö buurman, f'rlaije jair satte wai op haide hardstikke in 't drukst van de boonetait hèe ?

— Hoho.... vier- en vaif en nie g'nog.... suinige weertjes...

En iederen dag, dat 't guur-winderige weer aanhield werd Ouë

Gerrit banger en grimmiger. Er zat angst in z'n keel. De zware onweerswolken voelde ie pletten op z'n borst. Dan weer wreef ie zich aan z'n strot als zat 'r 'n wurgklauw die telkens z'n luchtpijp zachtjes toekneep, en hem nog maar uit 'n spleetje ademen liet! Angst voor z'n boonen groeide. Nu en dan zag ie z'n wijf verdwaald rondzoeken in de tuinderij. Hoe ze'r heengestapt was wist ze zelf niet meer, en waar ze terug moest nog minder.