Menschenwee, Derde boek, Zomer

2ö3

raakte klefferde, was bemodderd. Z'n klompen zogen in 't natte zand, kledderden en smakten zuigend onder z'n hielen. Rechts en links de bedden, rankte ie tegelijk de jonge stekjes. Wrevelig groef ie de plantjes in, keilde ie verrotte voor zich uit. Toch was ie dolblij dat ie dezen zomer niet alles op één worp had gegooid met de aardbeien, zooals die stomme dokter Troost dat wilde. En lol had ie 'r om, dat ie die beroerde grimmige Ant had gebonjourd.

Voor Kees nou nog alleen wat bij de boonen, en dan die ook opgemarcheerd. Die paar mandjes aardbei en bessen kon d'r Guurt zelf nog wel halen, die toch ook 't land had an Ant. Gister had z'n meid nog veertig mandjes geplukt.... Toch 'n rakker die Guurt. Als ie maar wist wat of ze vóór had, met d'r vrijers..

En die Piet! hep d'r nog acht sint moakt! Waa's d'r puur 'n meroakel! hoho ! aa's die noar stad gong.... waa's 't alletait 'n kwart meer aa's Dirk, die krek vaif sint hoalt!

Ouë Gerrit wist zich niet goed meer te roeren. Dirk gaf 'm eerst na den grootsten worstel, de ontvangen guldens uit den zak. De Ouë kromp van angst, als ie 'm dronken van den marktdag zag den dorsch inschommelen, angst dat ie den heelen boel zou verzopen hebben, of verspeeld. En als ie dan maar 'n kik gaf, blafte Dirk hem nijdig tegen z'n hielen, dat ie schrok, en afgebluft loenschte. Piet gaf alles dadelijk, al gapte ie 'r later weer van weg voor de zuip, maar Dirk hield de duiten in z'n ijzeren knuisten heet gevangen. — Dan eindelijk, moest ie na z'n verbluffing opspelen, schreeuwen, stompen en beuken in bloedspuw van nijd, en traag ging de klepzak dan eindelijk open, klefferden de morsige dubbeltjes, kwartjes en centen naar buiten, naar hèm toe, onder één grom en snauw. Ging hij natellen dan vloekte Dirk. ,,Tel aa's je je koarsies uitbloast", hoonde die, en sarrend liet ie 'm zien de notities, wel wetend, dat ouë Gerrit toch niet lezen kon, 'n letter zoo groot als 'n paardekop niet. —

Smartelijker, gejaagder voelde ie z'n onmacht, ouë Gerrit, omdat ie zelf niet meer de stad inventen kon. Soms, als ie wat beet had weer, kon 'm de heele boel niet meer schelen; zag ie heel klaar z'n ondergang in, hij op 'n hokkie, de kerels op 't