Menschenwee, Derde boek, Zomer

256

pronkte Ouë Gerrit 'n mandje pracht-frambozen in 't zonlicht heffend, dat 'r roodpaars dauwlicht overheen huiverde in vloeiende glansen. —

— 't Is d'r fain werk! t'met al de vurige, de vuile loa'je sitte, hoonde Piet weer, die 't niet verkroppen kon dat de Ouë in zijn regel zat te plukken. —

— Daa's glad-en-al mis maa'n ! De vuile hep ikke hier am-part ! huhu ! tug 'n f'rvloekt slecht joar ! alles is d'r te loat ! t'mèt hep je de kerremis ' en kaik !.. die boone rais ? se komme paa's kaike! hoho! en nerriges nog 'nskepseltje an van fesoen.. da je d'r plukke kèn !

— Brom jai teuge sint Jan ! blai da' tie d'r weust is! de sjè-lotjes binne d'r krek uit ! Ook nie te bestig ! Is aldegoar 'n rooi noa niks !... en de rooie kool f'rvloekt! En nou.. hai je d'r nog spruitkool loate sette tusschen vaif regels boone ! Sel main d'r 'n stelletje worre. —-

Piet kregel, liep dwars door 'n hoek leeggeplukte zoete fransjes, naar de zwarte bessen. Kees stond er al te plukken. Zwart-blauwig glansden de vruchtjes als kraaienvoedsel, struikerig en verward, benauwenden stank uitdampend. —

— Ikkom je d'r 'n pootje hellepe hee ? Dirk is in de loate doppers,.... wortele.... binne tog t'met daan!

— Soo ? docht wel, daa't ie nog nuwe portie soait had !

— Daa's net! t'jonge... doar lait 'n lekker hoekie wind hier ! Sel d'r bloase hebbe f'murge, toen Ant d'r hier plukt hept. Se waa's d'r ook soo meroakels koud, dat 't waif hep stoan bibbere aa's 'n koors hee ? Se hep d'r de heule murrege mit main jas anloope ! Op 't pad hebbe se d'r aige naskraiuwt : Lamme Krelis ! lamme Krelis !

Kees zweeg. Z'n wijf kon 'm geen zier schelen. Woest was ie op 'r dikke buik. Hij had 'r wel plat willen trappen, want telkens zag ie 'r z'n eigen stomheid in, z'n vuile stomheid. Stom nijdig plukte ie door, maar Piet wou praten.

— Nou, da' sel main 'n godsliefeheer skele ! of je achter of veur 'n singel lait.... lait mi plukke.. En dan mi' soo'n guur end wailand veur je lampies ! daa's alle-jesis-koud ! En aa's