Menschenwee, Derde boek, Zomer

254

— Is d'r 'n ongeluk, vrouw Hassel ? vroeg één bezorgd.

— Se'1 d'r man hoale.. riep 'n ander ontsteld !

— Is boas Piet 'r nie ? o nee.... die is d'r bai de kruis-^:besse....

— Niks gedoan !.. maissies ikke bin.. d'r.. tug soo el. .lèndig moe.... hee ? hijgde Ant's stem uit 't gras,.... kaik !.. wees jullie d'r ais.. tuikige koo.... ters.... en nne.. trek.. vrouw Hassel.... erais op bain,.. hee ?.. da.. se t'met stoan !

De drie helpertjes met hun roodbevlekte aardbeihandjes sprongen ieder aan 'n kant, en heschen met sterken span van lijfjes, in hijg en blaas, zwaarlijvige Ant weer overeind, die zacht zuchtte en van 'r voorhoofd al meer benauwingszweet afgutste. Eerst nog waggelde ze, voelde ze'n verdoovende matheid en prikkelende pijn razen in d'r verstramde beenen ׳en gloeifel kneushitte priemen in d'r stuit. Haar knieën •knakkerden en 'r kuiten beefden. —■

Van af drie uur in den gloeimiddag had ze aan één stuk geplukt, gehurkt gezeten. Nou voelde ze haar beenen en dijen aan heete brei gebrand, verkneusd, tegen haar rokken op-schuren. — De helpertjes keken 'r aan, met angstoogjes en meelijmondjes. Ze zagen Ant's gezicht verzuchten in één smoor van pijn ; en de buik geweldig in zwel vóóruit, ademde en leefde zw?ar als 'n apart wezen, aan 'r vastgekneld. — Nou most ze nog wel 'n uur op stap. Ja ze wist wel, dat ze te veel gewerkt had,.. maar 't most, móst voor d'r Wimpie. Waar anders 't versterkende voedsel van daan, en hoe konden ze wat krijgen voor den weikeloozen winter, als nou, nou niet wat van 't achterstallige betaald wier ? — Nou weer 'n uur op stap, naar huis. Kees had ze zien voorbij draven. Hij had 'r toegeschreeuwd, •dat ie nog naar de Haven most lossen en oplaaien, dat 't wel ׳elf uur zou worden eer ie klaar was.

Dient je en Jansie mosten nog helpen in den dorsch, de mandjes aangeven.

Moederziel alleen, half dood, stapte Ant den avondweg óp, ¹langs 't stille uitgloeiende duin, naar d'r huis, waar Wimpie, op haar en Kees smachtend-stom wachtte, wachtte en vroom