Menschenwee, Derde boek, Zomer

252

׳onder 't laag takgekronkel, tusschen fijne stammetjes en avond-beglansd gras. —

— Hee, hoho ! sain jullie doar bai de bèsse ? schreeuwde ie de landstilte in, hij zelf nog gekneld tusschen de enge paadjes van gestruik en boompjes, een hand vast aan rood-begloeide stronk. Geen antwoord klonk terug. Harder schreeuwde ie, z'n lijf meer opgeheven.

— Joa! klonk zangerig en wijd uit de verte Kees' stem, vol ׳en diep. —

Klein Dientje, Kees dochtertje, zat aan de bessen, met 't goud bekrulde huilebalkje naast 'r geknield, toen 'r grootvader voorbij klomp te.

— Hoho ! Bai de korrels afknaipe maide en pérs jullie nie !

Het kind, gehurkt in goudgloei van avondschijn, vóór de

zacht-betoorste boompjes, keek óp, half geschrikt van ouë Gerrit's stem, omdat grootvader d'r bijna nooit zelf aansprak.

— Je sussie.... is d'r an de oarebaie !.. en aa's je murrege bai de fint van Duinwaik mot, hoef je hier nie meèr te komme.. •eén boas.... of gain boas !.... hoho !.... en aa's je kloar bent.... viere en vaife en nie genog.... dan vroag je oome Dirk.... of d'r feur f'oafud nog wa sain mot.. huhu! nie an je foader ! denk k'r an ! aêrs kè' je wel ophoepele.... veur jou... .tien aere !... . hoho ! En murrege mi de son pirsint! •en dan doalik an de swarte besse.... de swarte.. dè swarte, f'rstoan ?

Kindje knikte, angstiglijk öpstarend d'r kopje. De blauwe oogjes goudlichtend, bleven kijken naar grootvaders mooien zilverbaard ; ze hoorde z'n stemmebrom maar half en d'r naarstige handjes plukten dóór, de glanzende bessentrosjes in 'r mandje volschietend, vlug en plezierig, —

Kees reuzigde voorbij op 'n nauw graspaadje bij greppel, vlak langs jonge kooien. Weer versjouwde ie drie bakken met kruisen rooie bessen naar den dorsch. Z'n klompen klotsten zacht, dwars door de aarbeibedden. Aan den achteringang zat z'n vrouw nog te plukken, met drie meisjes en Piet, ieder aan 'n regel, krommig-ingebukt of gehurkt, tusschen de nauwe paadjes.