Menschenwee, Derde boek, Zomer

250

an de besse.. pluk d'r mooie.... veertig mandjes.... of wacht! help d'r nog rais twee hier.

't Kind, goudkrullig kopje, met smoezige wangetjes, morsig als van 'n vuil elastiek popje, luisterde naar Dirk, stond in gewilligen stand klaar, om daadlij k te doen wat 'r gezegd werd. — Van bessenhoek kwam Piet aanstappen.

— Bin je 'r t'met hier ?.. ké' jai de klaine misse }.... f'r-domd aa's je d'r nie vast veul ferder mee komp aa's mit 'n knoap ! Die loaje je t'met ieder keer in de staik ! Da la d'r aige omkoope.... feur 'n kwartje.... 'n dubbeltje per dag meer.

— En gain drommel da' hullie beskiete.... wrokte Dirk mee, — aa's luie meroakels in de son.. die loope d'r puur de heule dag op de kantjes.... Nou.. moar de maid ken d'r Kees nog nie misse.... so mot t'r nog veertig besse-mande plukke t'met.

— Aauuw ! pijnschreeuwde 't kindje plots, 'r hand in den mond versabbelend.

— Wa' nou ? hai je je aige weer prikt ? paa's d'r dan öp ! jai ken vast gain bloed misse.... zei Kees norsch.

Goud krullekopje bleef met pijnverwrongen gezichtje 'r vingers bezuigen, terwijl Kees, tegenover haar, aan anderen struik, in ritsige scheuren de goudene vruchtjes met kromhakende toppen naar zich toe trok. Z'n groote handen woelden tus-schen de dicht saamgegroeide naaldscherpe doornen, of ie geen pijn voélde. Soms angelden vijf doorns te gelijk z'n knuist en pols in, dat 't bloed langs z'n handen sijpelde. Maar dóór werkte ie, zonder klacht, zonder z'n grijpklauw zelfs af te vegen, 't Meisje huilde van pijn. Van drie kanten tusschen 'r vingertjes, had ze wonden in 'r handje gescheurd, en telkens wou ze angstig voor 't rood, 'r bloed stelpen en inzuigen. Heviger brandden de vleeschscheurtjes en bangelijk ritste ze'r nieuwe kruisbessen af, schurend weer langs de doornhaken, bevend dat ze de wondjes verder zou inscheuren. —

— Nou maid ! nou moar an de oalbesse, dan hep je gam stekels hee !.. moar denk 'r an... nie van de loage f'rdieping, die binne d'r nou fuilsandig van de raige die teuge de grond spat hep !