Menschenwee, Derde boek, Zomer

249

nauwing, die wurgender opklom naar z'n strot. — Plots tegen eind Juli keerde 't weer. Zon kwam luchten-nevel en zilver-dampig regengewolk doorgloeien, doorpoken met licht. En harder weer gromde de zwoeg rond. —

Ant, met 'r zwaar-zwanger lijf kroop tusschen de bedjes, zuchtte en kermde gesmoord, keek stroef en wrang-nijdig als Guurt of Piet d'r wat vroegen van de pluk. Met gift en haat in 'r, werkte ze bij dat tuig, dat nooit naar d'r Wimpie vroeg, nooit nog wat voor 't schaap hadden meegegeven en voor de kinders, Dient je en Jansie, geen bakkie koffie overhadden.

In woede en stomheid kroop ze, akkerbed na akkerbed af. —

Tegen acht uur op den avond, vergoudde de stille aardbeihoek in paradijselijken glans. Fijne geurige zomerdampen nevelden öp, van den eindeloozen akkerkring rondom, floersig en vochtig van glansen met 't onderbroken zicht op de verte van al groen gehaag en zonnige elzensingeltjes. Zonnedaal ver jongleerde z'n roode toortsen, tooverig vuur en goudrag tusschen 't avondgroen, en gloed bloedde over den hurk van plukkers en pluksters, verspreid rond de bedden. —

Ouë Gerrit joeg op omdat ze hèm joegen. Kees werkte op 'n doodstil punt, tegen 'n weibrok aé.n met Dirk, tusschen de kruisbessen. Achter hem stonden wat bedden uitgeschoten aspersie in brand, 'n goud-roode donzige wonderwolk, waar 't heilige zacht-vurige licht doorheen webde ragste glanzen. De lage wolk gloeide al rooder, dwars door de schaduw-lengte der bewegende kerels, die er omheen sjouwden met verduisterende gebaren.

Gehurkt voor de doornige kruisbessenstruiken, ristte Kees de goudgele vruchtjes naar zicb toe. — 'n Klein mager, stakkerig meisje van tien hielp plukken en de mandjes opkoppen. —

— Hoeveul stoan d'r in de bak ? vroeg Kees, diep-stemmig in de avondstilte.

— Tien.... twintig.... dertig.... acht-en dertig mandjes, telde 't kindje.

— Nog vaiftien, dan is 't daan,____goan jai d'r nou moar