Menschenwee, Derde boek, Zomer

245

«om 't biljard. Beschonken kerels, in zeurd'rige klets, bela-menteerden elkaar, en vroeg in Zondagsjool stormde 't landvolk in. Met deftigheidsallure, de hoeden schuin op gekapten kop, bewogen ze zich onhebbelijk en harkig in d'r deftige kleeren. Ringspul glinsterde op handen en kettingen schommelden op vesten. Reuk van versch linnen geurde öp en van allen kant blankte overhemd-wit. 'n Paar gemodernizeerden met rooie dassen, hoog-geboord, werkten zich harkig de handen uit knel van manchetten. Er was gedol en afgunstig geblaas tegen de chiekdoende klungels, en geschreeuw dat ze maar naar 't stationskoffiehuis bij Termeer mosten biljarten en niet hier, onder hullie schorremorrie. —

— Jai en Joap, jullie hoort d'r puur bai de deftighait ! debies ! je laikt d'r 'n domenie.. wai hebbe veur jou gain mond fraite hee ?

Dirk was dadelijk bij aankomst naar de toonbank geloopen, bestelde voor hèm en den Ouë klare met suiker. Schuw keken de kerels bij Kees' danstap. Daar ha' je f'rduufeld de Strooper. Maar nou geen angst, want 't was klaarlichte dag, en Kees werkte al den heelen zomer fesoenlik, gelijk met hen op, in 't land. De spokige lucht was van 'm afgewaaid.

Gewoontjes zagen ze'm alles doen als zij zelf en niks niemendal geen geheimigheidjes meer. Voor z'n strakken kop angstten ze nog beteuterd en voor z'n zwijg, z'n moker-vuisten eu z'n reuzig lijf. Maar toch, 't was d'r puur geen kwoaje kerel, als je'm maar in z'n waarde liet. —

Naast Dirk waggelde 'n groote kerel, stronkige haaibaai, met bezopen tronie en lodderigen staar. Hij bedelde om 'm borrel, in strompelenden woordenstotter.

— Jai hep d'r g'nog, jai kakketoe! zei norsch-ernstig kastelein, ik tap jou nie meer.... je ken nie betoale.... en jai ken d'r nie meer hebbe, ook nie ! 't is d'r f'rdomd pas half tien en je ken d'r nou al je neus nie meer finde.... debies !

Als 'n drenzerig kind, huilerig en pruilend, zeurde de kerel door, opbonzend met z'n herkules-lijf tegen den kleinen kastelein, die telkens zacht achteruit schuifelde. Smeeken