246
deed ie om 'n borrel, smeeken z'n stèm, z'n beverige begèer-handen. Maar norsch-streng bleef kastelein weigeren.
Van den een, schoof de reus naar den ander, bedelend om 'n vrij slokje, pruilend huilerig en smart-zwaar geslagen van melancholie, bewerend dat ie op lange na nog niet dronken was. Maar iedereen stootte 'm op zij. In dronken drift en wanhoop waggelde ie eindelijk naar de deur, vuistdreigend den kastelein, die in hoonlach schoot, schoueropschokkend met minachting. —
■— Se.... moste.... mo.... ste.... jouwes.... n-n-n.... spöa.... tussche.... de rib.... be.... stootte.... jou.... jouw geep!.... stotterde drinkeboer, en rinkelf el dreunde ie de deur achter zich dicht in smak.
Kees wou niet meer dan één borrel. Ouë Gerrit dronk zoetjes, in vadsige lekkerheid. Maar Dirk alleen genoot, roerde z'n brandewijntje met suiker, een na een, kneep half dicht z'n oogen van pure lekkerigheid. Vijf na elkaar had ie 'r ingeslagen, dat z'n lobbeskijk al zachtjes-an in guitig spel van licht verfonkelen ging. Hij lolde met de kerels aan 't biljard, zei hoe ze stooten nemen moesten en waar ze heenrobbelen zouden. —
— Kaik.... kwankwinker ! 'n deurskieter, van böve roake mit 'n luisje effect.. kaik de balie stoan,.. achter malkoar !.. krek de oarepels in 't duin.. Nou stoot toe !.. 't is je suster nie t hai mot d'r boofe öp se pèt! ■—
Kees wou weg, sleurde met duwen Dirk mee. Bij de deur botsten ze tegen den grooten dronken kerel öp, die met verzopen huil-lach-gezicht en grauwen kop, als uit stopverf gekneed, strompelend kwam inwaggelen. —
Hij gierde, kwijlde van pret en juichend hield ie 'n dubbeltje tusschen z'n smerige dikke vingers gekneld. In zwaai-waggel sliertte hij op den kastelein af, achter 't buffet, en dreigend met schorren uitdaagklank in z'n stem, raasde ie :
— Nou.. is.. is 't tug-glad-en-al mis !.. hei maa'n ! Nou.. he'k.. he'k veur 'n poaretje hee ?
— Nou ! je bent main d'r ook 'n feestnummer !.. gierde de kastelein, die nog niet schenken wou.
— Wa.. wa' nou !.. mi' de lood.. loodpot.... nie-nie..