Menschenwee, Derde boek, Zomer

241

— Da' wee'k, da' wee'k.... lachte Dirk goeiig neerziend op den werker, die daar geschroeid bleef zitten te zuchten en hurken, in verlammenden kruip, ingekneld tusschen de nauwe aardappelen-regels. — Kees voelde iets branden in z'n keel, iets van meelij met Beemster. Maar gauw dat gewoel wrokte wèg in onbestemden haat en nijd tegen alles ; dat zijn Wimpie daar neergeslagen lag, eiken dag bleeker, zwakker, beroerder. Ieder dag zong 't kind meer, en ied'ren dag vloekte,' schold hij heviger tegen 't wijf en de vuile menschklont van z'n schoonmoeder. Hij deed z'n werk, loom, onverschillig, al vonden de anderen 't heel raak. — Maar onder al z'n werkgedoe, zag ie Wimpie op z'n bedje of in den krakenden kinderwagen, in 't zonnetje, zingende stervend, vergeeld, vergrauwd, vermagerd. En altijd in gebedjes, met dat weeke stemmetje, ook zaligend en biddend voor de ziel van zijn vader. Telkens smoorde Kees huil van woede omdat ie 'r niet meer wild doorheen durfde ranselen. Want als ie dat gefemel en geprevel zag op de bleeke lipjes, had ie lust 't kereltje 'n mep te geven, dat ie 'r stom verbluft van zou kijken.— Z'n lieve jochie, al maar z'n geraamtehandjes

doopend in 't wij water-bakkie____ d?t gekke kijken op die

beeldjes van 't heilige Hart.... Z'n lieve jochie voor hèm bidden, voor zijn zaligheid. Ze konden z'n bast voor zijn part als 'n dooie hond te drijven leggen in 'n stinksloot, was 't nog goed genoeg voor hèm. — Om dol te worden als 't wijf 'm treiterig sarde en zei, dat Wimpie door zijn goddeloosheid zoo ziek blèèf en nooit beter kon worden. Op die oogenblikken kon ie 'r met moordlust en bloeddronken duizel 'n mes de ribben instooten, dat kreng! — Wat later dan, door 'n marsch in de duinen gekalmeerd, begreep ie dat het kereltje 't niet helpen kon ; niet wist wat 't deed. In al z'n rauwen haat, die als 'n razernij over 'm heen rilde, voelde ie dat soms heel zuiver. Maar met één, dat 't ventje al beroerder, akeliger keek

uit z'n geel-zieke oogen____

Hij hoorde de doffe mor-stem van den Zondagzwoeger op 't duin niet meer, die telkens, schokkerend naar adem, voortsprak, getroost al 'n beetje dat ie z'n wrangen jammer aan 'n II. 16