Menschenwee, Derde boek, Zomer

240

plukke d'r sain ! en betoale nie ! Nou hep tie s'n leste duitje inskote! Hai kèn d'r puur baidele !.... Van die vaif golde van kooks.... van die ses pop veur turrif.... van die twee pop veur hout.... soo.... van moand tut moand hee ?.... nou, in 't lest.. dacht ie.. f'rek jai mi je snoeptoafel! Hep ie lappie grond pacht !.... Nou plant-tie wa' kool, oarepels.... en da bewerkt ie.. an den sondag ! en nou komp de kapeloan en sait d'r da'.. da' sabbatskender hiet!.. Wa ! sait ie ! Sorrige.. da je an de winter nie heuldegoar doodhongert, saittie ! ... is da sonde ? — Nou.... in de waik ken die d'r gain poot ansloan.. saittie net aa's ik nie !.... nou werkt ie tut s'oafus! nou ... ikke hep d'r 'n suur brok brood.. .. moar hemmis.... hemmis nog 'n handje erreger....

Hij had zich weer tusschen z'n regels gebukt, en opsliertend woelde z'n hand 't onkruid uit. Achter 'm stonden in bloei van lichtend paars, de vroege aardappels. Fijne bloemengeur dampte uit den zandigen, van zonnegloei ingevreten hobbe-ligen grond öp. 't Lage loof groende donker, en zangerig 't bloesempaars jubelde onder 't vuur-fel hemelblauw.

Verwaarloosd stond z'n boel ! In de hevige aardbeidrukte had ie 'r, ook Zondagochtend met geen vin aan kunnen werken. Nu stikte de rommel van onkruid en vuil. Ouë Gerrit loerde maar, wreef langs z'n baard, zei niks, dóód voor 't gemartel en 't gepoer van Beemster. Hij zag niet eens z'n heet-dampenden natten zweetkop, die bronsrossig glom in zonzeng. Hij voelde niet dat de vent onder 't rooien de hitte uit den grond opgroef naar z'n eigen strot. Hij loerde maar naar de kerels, of d'r niks was aan den weg voor hèm, om mee te gappen. Er zat al zoo lang hittejeuk in z'n steelhanden. De zomerploeter hing 'm al lang de keel uit. Hij snakte naar den herfst, naar de inplanting van bollen, als alles zoo onbeschermd stond op 't veld, gereedschap en goed.

— En pest-harde grond daa't hier is, klaagde de Zondagochtend-zwoeger op 't duinbrok weer, ingebukt pratend onder 't

wieden, — je ken d'r hier poere mit 'n houwail, dan rooit----

rooit nog noa nies !