Menschenwee, Derde boek, Zomer

239

— Wa' nou Beemster ?.. .. de sabbat onthailige ?.. hoonde Kees.

Beemster keek öp, schrok toen ie strooperstronie van Kees zag. Maar nou op den dag wou ie geen angst voor den vent toonen.

•— Nou maa'n, wi' jai 't t'met doene ? Ikke gun je vast 't kattebakkie !

— Dankkie, lachte Kees, da' rooit noa niks ?

Dirk stil, koeiig-traag, keek op de wriemelende werkhanden van Beemster. Ouë Gerrit was blijven staan, naast Kees. Nou voelde ie zich toch weer lekker, dat hij, op Zondag, geen aardappels te wieden had.

— Binne 't loate ?

— Daa's net, moar an die hoek hai je makkeboone.... stoan mooi hee 7....

— 't Is main f'rdomme 'n kattebakkie! schreeuwde de daggelder naar de kerels in de laan, — da' göan je sondag!.. ik sien gain waif, gain kind.... Nou poer ikke tog van sonsopgang ! tut 's nachts, veur main diefe-loontje hee ?.... Enne om d'r sellefers 'n happie te kenne freete in de winter.... mö'k an oarepels rooie veur aige bik.... Daa's iedere sondag eenderlai, 't eenige uuretje da' je oferhept veur aige werk. Gunter stoan d'r Bolk en Hannes Skrepel en Piet Steinstroa.. en Gais ! daa's nooit rust !

— Daa's net, riep diepstemmig klankvol Kees terug, smart-ernstig getroffen door 't ploeteren en den zweetdruipenden gloei-kop van Beemster.

Werker hield éven op met wieden, sprong van den grond, tusschen z'n regels uit, keek naar Kees. Zon schroeide z'n kop, waarop 't zweet nu met vette droppels glom, als neergehageld op wangen en slapen.

— Kaik, gunters, hier 't hoekie öm, stoan d'r Gais van 't Bin-nepadje, de looper van ״De Dageroad", die poert s'n aige 'n beroerete.... Die hep d'r nog vaif golde in de waik ! van s'n vrachtraie.. van ses s'oafus tut ellef.. twoalef hee ?.. enne in 't murgen 'n poar uur.... aa's 't mot !....

Nou hep die d'r op den dag 'n hokkesoakie ! moar____se