Menschenwee, Derde boek, Zomer

236

mei. Kees, stil en mijmerend, dacht aan Wimpie, huilde en smoorde woede-drift, dat 't ventje niet bij 'm was. En Dirk, al heeter op de meiden van Grint, was blij dat ie nog wat duiten had achtergehouën voor de kermis in half Augustus, om ze te trakteeren. Toch jeukten 'm de handen, als ie dacht aan lammen neef Willem, die 'm daar altijd dwars zat met de lekkere Geert. —

Ouë Gerrit dommelde voort, onrustig zich voelend, naast z'n zoons. Hij was 't nou eenmaal gewend, Zondags vóór de kerk, alleen 'n slentertje te maken. Dan was 'r nog altijd wel wat voor 'm te gannefen. Kleinigheidjes wel, maar dat kon nou eenmaal zomers niet anders, bij zooveel vertier en zooveel kijkgrage oogen. En nou was ie weer gedwarsboomd door de kijkende kerels, die hij niet had willen weigeren 'n hoekje om te maken, en bij wie 't toch wel uitloopen zou op 'n borrel.

Nou kregelde 't over alles in 'm. Eerst om z'n lamlendig sukkelwijf, dat maar vrat en zoop en duiten kostte en geen poot meer uitsteken kón ; dat daar als 'n lijk in huis verslonk op d'r stoel, in 'n hoekje bij den stal. Hij begreep maar niet waarom dat wijf leven bleef.... 'n Stelletje rommelbeenen en tangen zonder vleesch, koffie zuipend, met d'r muffen smoel open en en dicht, en kwijlen, niks dan kwijlen. En 't besef van geen minuut ! of zou ze nou altoos vigeleeren op hèm ? Dan kregelde 't in 'm dat ie bij den fotograaf tegenover 't plaatsje van Bekkema waar ie de blommetjes nakeek, — dat ie bij dien vent 'n stommen streek had uitgehaald. — Daar dronk ie tegen elf, nou altijd 'n lekker bakkie koffie. Nou had ie bij dien kerel, 'n heel mooi, fonkelnieuw goudtientje in 'n doosje zien liggen, zoo losjes maar, en dat had ie netjes gepiept! 't Eerst van z'n heele leven dat ie geld gannefte. 't Had ook zoo geglommen, zoo prachtig uitgeblonken, dat ie d'r geen oog van af wist te houen. Nee, hij had gevoeld, dadelijk, dat hij dat goudtientje moést nemen, al kostte 't wat 't kostte. Drie dagen later, na 't gannefen had ie plots gemerkt, dat de fotograaf 'm niet meer zoo gul toesprak, en geen afporterteersel van z'n kop meer maakte. Hij had gezien, heel sluwigjes, uit alderlei kleine trekjes en zegseltjes, dat