Menschenwee, Derde boek, Zomer

235

achter, de zonnige goudgroen beflonkerde moestuinen en boomgaarden, tusschen den greppeligen goud-zanderig doorscheurden duingrond, laag-golvend en vloeiend-teer van lijn, waar naakt gegroeide wortelkronkels van krom-gevloekte wilgen klauwden, onder struik-woest gewas uit. Langs de heele laan, zonnigden heet, de tuindefshoevetjes, klein en hel-roodvlammig bedakt, tusschen diep-inloopende oprijpaadjes die paarszandig gloeiden tegen goudzand van duindal. 't Lage duin vergleed daar prachtig in z'n golvend vrouwelijk-fijne lijn-rondingen, svelt en teer, waarboven wijd hemelblauw jubelde, zee-wijd, boven groen, groen, al groen, bessenrood en purper. —

Al de oprijlaantjes vóór zongloeiende hoeven kronkelden daar aan twee kanten, hoog begroeid met wilden cier van struik en bloem, waarachter de blaker-geveltjes in zondagsrust heiligden, fel gelukkig licht jubelend, toch peinzend, doodrustig in zomer-glorie.

Laat-Juli daverde snikhitte en zonnegoud op 't dicht bijéén gegroeide teeltgroen, laaide door boomen, struikwild en bloem-groepjes, in kleurigen gloed. Achter en tusschen 't groen, 't godlijke stralende jubelgroen, ovei־al, van boomen en gras, gewas en duinmos, scholen de hoevetjes in een blank-gouden wasem, omsterd van gele en roode bloemselen ; goudsbloemen en dampende violier, sneèuw-fel wit, en al-gloeiend duizendschoon. Er jubelde rood en hoog-paars in de oprijlaantjes, in hellen blaker van zonnigheid. En 't bebermde golfduin in teer-vrouwelijke glooilijn, omdonsd van groene koestering, trilde overstort van tooverig zomervuur. 't Vonkte langs de greppels, achter de huisjes, geel en goud, papaver-vuur en hei-paars boekettig. —

Skabiosa's en blanke zilveren winden, reine sneeuwvaasjes, lichtten in 't groen gestruik tusschen gras en wilden bloem-bloei. Heel diep, de zilver-blanke, de goud-blanke, de schitter-sneeuwige winde dan hier dan daar, sneeuwden boven 't pracht-groen, roerloos rein als besneeuwde hostie-kelkjes. —

Stap-stap, langzaam kuierden de mannen langs de tuinen, op 't rood-zandige pad, zwijgend, ieder wég in eigen denk-dom-