Menschenwee, Derde boek, Zomer

231

boomen die groeiden, reuzig tegen 't late licht in. Wasem van tinten dampte al lager uit over 't stedeke en bleekgoud verstierf de havenwoel in eindelooze stilte, doorruischt van avondval.

De polder ving laatsten gloed, in blonden aarglans van rogge. Halmen glimmerden en dauwig lichtwaas dampte over het stervende, verstillende land. —

De hooischelven stonden uitgegloeid in paarse dofte en 't gras weifelde geel-teer onder een zwijmel van hooilucht en bloemzoet.

Vesperklokjes luidden lichtelijk in eindlooze teerderheid, als zilverende koorgalm van angelus-stemmen. En héél ver af, aan den schemerenden cirkelrand van polderkom, de dorpjes vereenzaamden, verschuchterden in bleek grijs, 't Vee, loom plassend in nevelzee, verstipte in overgrauwende dampigheid, al kleiner.

Wat hooiwagens vér op dijk, schommelden, dof in avondlijk mistpaarsen landdamp. Zoete geuren uit de koelende aarde zwijmden öp, wiegelden rond. Tjilpertjes, heel zacht, in dooréén jubelenden piep, vlogen aan en wég door 't gras, doorstreepten 't avondland met zangetjes ijl, zilverend geneurie van vedels en aëoliens. —

Al donkerder verzonk de polder, vereenzaamd in nachte-duister. —

Krekel-dreunzang melodiëerde overal en nergens, afgebroken avondklanken. Windefluister ruischte rond, vertelde wat in ontroerden suizel van nachtegloor, en van 't stedeke woeien aan zwakke geruchten, brekend op de deining van polderrust, avondstilte op rhytmus van eeuwigheid gedragen.

Avondgeruchten vaag en wezenloos verzwierven in 't duistere weide-rond, en al zachter fluister trilde over donkerend aarde-groen. — Zachter verstierf 't ruischgebed van riet in de plassen, de weeke heimelijk-teere ritsel van aren en halmen.

En dichter op de aarde daalde de hemel, al lager, lager, grijs-nevelig vervloeiend met 't duisterend weiegroen, paars-teer, doorsidderd van avondheilige stilte.