Menschenwee, Derde boek, Zomer

230

Boven 't stedeke, 'n zicht ver, stond de hemel in hei-rooien brand. Wolkenburchten met goudbegloeide boogbruggen en rood gegloeide pijlers, dreven in geel-okerige zee van licht. Vlammenpoorten boogden hoog, waaronder uitholden paarde-stoeten en ruitergestalten in rooden vlammen vlucht, toeterend op heikoperen trompetten, 't vuur uit de avond-hemelen samen.

Ze renden, ze draafden aan, beschuimd, bestoven, ombeefd van gloed, één draf van renners uit 't vlammenrijk van rooden avondbrand, naar de burchten, over gouden bruggen, door kleurige poorten en zilver-groene hallen. In roodgouden damp ijlden hun rossen, met snuivende trilneuzen, dcor ruïne-rijken van vonkend violet.

Vanen van vuur en gloed in nevelspel, wapperden uit, onder brandende vlammenpoorten en telkens in heviger lichttuimel stortten afgebrande roode balken en steenen met knetter en vonkspat, 't paarsblauwe ruim in, uitgedoofd doodstil vergrijzend. —

Zoo, 't hemelspel dreef boven stedeke, zomeravondbrand van polder, geluidlooze ren en fonkelende klaroening van paarden en ruiters, uit 't vuur naar de burchten, door gloed en damp voortstuwend in drom, en toch stilstaand in aarzeling. Eindelijk versteende de drom, apotheose-stoet verbleekend in oranje naar paarse mist, de paardkoppen alléén nog vurig besinteld, in oogstaar ; nog éven te zien de hijgende snuifneuzen, in nerveuzen angst-tril. En boven hun koppen, gloeisperen van vergrauwende renners, dwars geheven naar 't vlammen-licht, in starre houding, grijs-vaag wègdoovend in nevel van paars. —

Onder den wolkenden aarzeldrom, 't stedeke avondgloorde in stiller rood, heilig van gloed. Dakjes-wemel, in zonnezinking verteerde in glansrood; blauw geluik, groene deurtjes en venstertjes vergloeiden éven zacht lichtstervend. Ruitjes in rooden gloor vervlamden brand, stillen heiligen brand, en helrood, en purper en zilverleiïg gloeiden de daakjes, lijnden vervloeiend in 't wisselend hemelbrio boven havenboomen ,־