Menschenwee, Derde boek, Zomer

227

't kopzweet hem 't oogenwit in. — Rood geflakker vlamde 'r voor 'm. Toch strompelde ie, half blind naar 't voorkrat, met Ouë Gerrit achter 'm aan. Uit 'n hoek grabbelde Kees 'n end touw op. Met nijdigen ruk sjorde ie 't voorbint los en kronkel-knoopte 'r 'n stuk aan vast. Op één oog voelde ie zich blind, en pijn schroeide er in, als was 't z'n kop uitgerukt. Toch vond ie 't malligheid te jammeren.

— Kloar !

Dirk op den wagen, trok éan, probeerde of 't touw lang genoeg was, niet meer uit de gleuf kón.

— Te lang, slappies ! knoop d'r 'n halfe slag bai! sóó, nou ! nou goan die d'r wel! snó'f'rjenne.... aa's da loeder d'r nou nie in blaift.... sprink sain vast op s'n strot !

Met 'n zware poef smakte Dirk zich neer op den ponder bij 't katrol.

Kees en Ouë Gerrit aan achterkant, sjorden, rukten en strak-knarsend en kreunerig bleef 't touw kermen in de gleuf.

— Hoal d'ran manne ! hoal d'ran !

Zwaarder perste Dirk z'n lijf op den ponder, z'n beenen spartelend in 't hooi, z'n armen krampachtig om den balk geklemd. Heviger sjorde Kees, dat de wagen wiegelde, kreunde en kraak-zuchtte en 't gouden licht op den hooibrand mee-z wiep te, op-en neer, in 't hemelblauw.

Langzaam zakte Dirk langs pondertouw af, dat Kees door 't katrol geheschen had. Met hun drieen nu sjorden ze nog, tot Dirk, in zwaren knoop, 't touw-end om wagenkant vastrukte. Hijgend en blazend, paf van smoorhitte, die als wiegelend vuur op hun kleeren bleef zengen, en hun zonnebronzige zweetkoppen rood-vlekkig, bevlamd van inspanning, onkenbaar verwrong, stonden de kerels achter 't krat van den hoogen wagen, waar de wind nu geen vat meer op had. —

Stom even keken ze voor zich uit. — Toen, met 'n forschen ruk boorde Kees de steek vork diep in 't hooi.

■— 'n Gos-meroakel daa-tie stoan 'tmet.... kaik.... wa lailek die skaif hangt !..

Dirk kroop op 't voorkrat, klom op z'n bankje, ingedoken