Menschenwee, Derde boek, Zomer

226

Dirk, in zwoeg, bloedrood nu van zorg, angst en nijdigheid stond overeind op den wagen, stapte staande naar 't voorkrat.

— F'rek aa's 'k da snap ! dan is de feurbint te kort.... debies! hai ken d'r nooit nie komme soodurwais! jai mot d'r van ach-

tert te vèr of'rhoale..... dan spant hai d'r hier te veul....

van feure.... enne springt d'ruit.... de boel lait.... te wait hier. ... da hai je dur nou van mit die staive wind ! f'rvloekt.. alle duufels !.... da' hooi brant je je laif af....

In wanhoop greep Dirk z'n hoed en smakte 'm op den dijk, dat de zon nu z'n naakten gelen kop om-kookte. —

Rauw-driftig geschreeuw klonk er öp en weer, van en naar den wagen, de stemmen verwaaid in windgerucht.

— Ken ie van önders nog rékke.. schreeuwde Dirk.... hai lait.. weer.. ! Nou Kees.. Ouë !.. sachies an ! hoal! !

Weer sjorden de kerels achter 't krat, in dampenden lijfzwoeg, borsten blaasbalgend in hijg. Weer zakte gevaarte zoetjes, daalde Dirk méé, angstig, gejaagd, z'n zweetrooie tronie gekeerd naar den ponderkeep. Maar weer bij sterke spanning schoot 't touw uit, stopten de kerels, en rees in zuchtenden ademhaal, de hooiberg weer öp. — Dirk z'n kop bloot, woest, half dol van wanhoop, vloekte als 'n gek, bulderde keek öp naar de zon die z'n oogen blindsloeg van licht, stond half te stikken van onmacht. —

— Ik bin kepot, kepot! kreunde Dirk met gesmoorde stikkende en stervende stem. —

— Aa's je d'r ais 'n stuk touw knaipt an 't feurbint, schreeuwde zwakkelijk Ouë Gerrit, de kaip is d'r.... afslaite.... hu! hu !

— F'rdomd.... daa's net! gromde Dirk even oplevend uit z'n stervende moeheid. — Hee Kees hier !.. bai 't feurkrat sit d'r 'n dot touw,.. kaik jai d'r us !

Maar Kees vloekte en wreef, in pijnkramp van z'n lijf, z'n oogen uit.

— Steek de moord, da' goan main 't zweet de lampies in ! snof'rjenne wa' bait da!

Als was z'n oog met 'n zuur gif volgedrupt zoo vrat en brandde