Menschenwee, Derde boek, Zomer

225

Ouë Gerrit, stug en chagrijnigend over iets dat ie niet zeggen wou, harkte weer bij aan den overhellenden wagenkant. Met z'n handen rukte ie zware dotten langs de wielen af, gooide ze neer op den dijk, waar ze ritselden en zacht kropen om z'n voeten, tot ze plots, met 'n feilen windflap mee de lucht in-stoeiden, heel vèr.

Kees was uit z'n koortsige loomheid en dommel wat opge-frischt. Dirk had ie 't achterbindtouw opgegooid, die in angstigen hurkkruip op 't hellende gevaarte bij voorkrat 'n knoop sloeg. In 'n zwiep sliertte hij 't touw weer naar beneden, om te sjorren. Met één been tegen achterkrat aangeperst, z'n voet in 't gloeihooi wroetend, heesch Kees zich öp tegen 't touw en sjorde den ponder. Plots schreeuwde Dirk kort:

— Hohai! feurbint is uit de kaip !

Dirk nijdig en vloekend met wrangen kop, woelde weer langs den ponder öp naar 't voorkrat en haakte bindtouw in de pondergleuf.

— Arrait! schreeuwde ie driftig.

Kees, weer met één voet in 't hooi gestampt om zich af te zetten van den grond, begon opnieuw met twee handen in her-kuulrukken te sjorren, maar weer van de hoogte klonk wanhoopstem van Dirk.

— Hohai ! feurbint is uit de kaip ! f'rfloekte gladjanes !

Woest was ie weer naar voorkrat gekropen, duizend maal

,,debies" ! razend, met z'n vuist 't brandende hooi inwoelend, öp van ongeduld en voortvretende drift. Weer had ie 't touw ingeduwd !

— Hoal an !

Kees sjorde weer. Dirk, op den berg, keek in grimmige spanning, 't Gevaarte kraakte, kromp en steunde onder de rukken van Kees, geholpen nog 'n beverig handje, door Ouë Gerrit.

— Hoal an ! hai hou dur ! hoal....

Bons! 'n ruk-scheur door Kees' arm, en weer was 't touw uit de pondergleuf geschoten.

— Hohai ! d'ruit! da' laileke kreng ! die pestneger ! krijschte stikkend van drift Dirk weer.

II. 15