Menschenwee, Derde boek, Zomer

220

•en huil-vloeken, groeide de wagen hooger öp, als 'n berg, ontzaglijk van goud-hel geweld in de peillooze luchtzee, eindloos gloeiend blauw, en de hooge woel van Dirk op de kar daar, tégen 't hemelhelle licht in. Al langzamer, in waggelgang kroop en worstelde ie z'n lijf door 't hooi, telkens met z'n kin op 't brandende gegolf, z'n armen verspartelend in de rollen. Achter elkaar, holderdebolder, in sliertenden kringdans en gi'issenden zwier, fladderden hooihalmen de lucht in, over dijk en wei. Verder op, Ouë Gerrit strompelde na, wat ie vatten kon, met z'n hark. —

— F'rdomme, wa' da' hooi brant.... aa's 'n vlam. Debies ! schreeuwde Dirk naar beneden van 't geweldige gevaarte, blauw Terwapperend z'n kiel op 't goud. De kin ingeperst op 't hooi, zag Kees alleen Dirk's kop, angstig-wachtend op nieuwe vork.

— Hoeveul.... hai je d'r nog Kees !

— Nog 'n vaif vorke, galmde ie terug, met z'n rug naar Dirk gekeerd. Bevend van zwaarte had ie z'n vork öpgezwierd, en ruk-hevig boven z'n kop gesmakt. Als loerde de wind plots naar z'n zwaai, zöö joedelde hij op Kees af, plukte heele bossen uit z'n vork weg, en regende woeste gouden warrelpijlen om z'n zweet-tronie en lijf.

— Effe hooger je vork Kees ! ikke kèn d'r soo nie bai !

Kees waggelde voort, in den brandenden fladder en sliert van

hooi. Z'n adem snikte, brak af in de keel.. .. Hij voelde weer dat ie niet hooger kon. En Dirk zat te vèr, durfde niet trappen, uit angst dat de boel zou inzinken. Verlegen, klokkerde ie 'n ^,slok in uit z'n veldflesch, die gekookt gloeide op 't hooi, en loerde, wachtte, 'n Minuut in worstel tegen wind, bleef Kees staan op z'n teenen, blindgegooid van licht en hooistrooisel, vloekend rauw, uitzinnig van drift, dat Dirk niet greep. Maar die wachtte tot Kees hóóger op zou steken. Woest, in fladder zag ie hooi verslierten zonder dat de vork naar 'm toeschoof. Dirk boven vloekte bezeten, Kees beneden, stond te gloeien van gift, adem-öp, dat Dirk niet vast.greep. — Z'n kop stikte in hooi-pijleri en stof dotten; z'n ooren, haar en oogen werden