Menschenwee, Derde boek, Zomer

221

volgestort van brandend gefladder. Brullend schreeuwde Kees :

— Nou Dirrèk !.... hep je sain nie an achter krat ? !

■— Vast nie ! kom d'r hiet op sai, f'rdomd aa'sk sain hoale ken.... die glad., joanes.. van 'n wind.

Hij had geprobeerd Dirk, maar w^raggel-zwaar was ie achterover gesmakt, z'n kop pal in den feilen zongloei. Nou kon ie geen woord meer zeggen. Zacht schoof Kees öm, van achterkrat naar zijhoek. Windgesar floot om 'm heen, raasde z'n oogen blind, z'n kop duizelig van hevige inspanning en martel. Woester schreeuwden ze tegen elkaar ; cyklopischer in weerstand en krachtzwei van spieren en lijf aangespannen. En toch was 'r 'n angstig elkaar zoeken te begrijpen met één woord, 'n schreeuw van rauwen vloek, gegooid boven op 'n woedekreet van wanhoop en vergeefschen ploeter.

Ouë Gerrit had 't afgewaaide te hoop geharkt en vastgeboord aan z'n vork. Stil, puffend in ademhijg loerde ie schuwtjes öp naar den wagen.

— Hoho ! da' pakt skaif uit, pakt skaif uit.... aa's die d'r goed-enne-wel an de dorsch komp hiet ikke־en-gain Gerrit meer!

Dirk raasde wat van den bergwagen af naar den Ouë.

— De leste vork goan d'r alewel öp.... en dan sel 't pondere sain.... hoe stoan die ?

— Nou t'met heuldegoar f'rsakt op de windsai ! hu ! hu !... kraaide de Ouë schei-scherp terug, handdakje beverig voor z'n oogen gekneld. —

— Leste vork en dan pondere alewel!

Hijgzuchtend woelde Dirk op den berg, in laatsten rolslag. Wind floot snelleren joedel en spotte uit blauw luchtewelf, in sliert en slag, flap en dans.

— F'rdomd aa's 'k ooit soo loaie hep ! schreeuwde Dirk, 't hooi is d'r wild aa's 'n knain.. .. 't springt d'r onders je poote wég. Hee, Kees!.... wa doèn jai ?.... sloap ie ?.... booikoors ?....

Kees was op den dijk tegen de laatste hooischelf ingezakt, met z'n brandenden rug op 't gloeibergje. Hij voelde koortsvloeiing in z'n bloed, 'n matte doffe gloeiing in z'n handen, 'n