Menschenwee, Derde boek, Zomer

218

manen. Klein en weggedoken de kar, met z'n binten en donkergroene zijwanden, in huif van schaduw gevangen. En donkerder 't assenrood en wielspul duisterde onder den berg boven 't raam en blond gevaarte, uitgebouwd in welving, ontzaglijk tegen luchtblauw, als 'n duin van goud, blond-gloeiend goud, schroeiend in zonnevuur.

Kees had weer 'n zware vork opgestoken, kwam aanzetten, en ingedrukt op 't hooi lag Dirk's kcp, z'n romp en beenen wèggewoeld. Als afgehouen levende tronie op 't brandhooi, loerde z'n zorg-gekerfd hoofd daar, rood-bezweet en grimmig-be-kommerd, doorgroefd van ploeter angst, naar den stapel die öp-pieken kwam. — Zwaar in schuur, teende Kees z'n lijf óp, smeet ie heet de brandende golf in wrang-rooie tronie van Dirk, die plots z'n armen uit 't hooi opsloeg en ademsnikkend, in blaas en puf, de rollen naar zich toe trok. Schreeuwend achter de ingeknelde stapel angstigde z'n stem nog :

■— Kaik.... jai d'rais Kees !.. hoeke kant ikke uit mot!.. Aifïg f'rvloekt aa's 'k 't weut.

Kees had z'n vork teruggehaald, stond zelf nog half te duizelen van pijltjes die z'n oogen, hals, mond en ooren ingewaaid priemden. Stom zweet-dampend en hijgend liep ie naar achter.

— F'rfloekt! hai hangt d'r heuldegoar noar deuse kant!.. glad-en-al mis ! Strak-en an is tie d'r weust.... je mot aêre kant houê !

Dirk schrok hevig.

— Nou.... ikke ken d'r nie sien ! barstte ie uit, je stoan d'r hier te broeie en de wind sloan je aige blind.... die laileke kaketoe ! woar da haine mot ! die gaift.... je de hande vol !. da' kreng! da' false loeder.

— Aa's je nou moar op 't achterkrat anstuurt !

— Gaif d'r dan snóf'rjenne niks meer van veure an!.... aêrs trap ik doar de boel weer omkant !

In joedelenden sar bleef windruk tarten, de zwoegbeestige kerels rammeiend. Dirk's gezicht spande, en angstigde al meer, bij eiken nieuwen, hoogeren aansjouw van Kees. Hij voelde den wagen al smakken. — Kees, geen stom woord klagend, stond