Menschenwee, Derde boek, Zomer

2IÖ

uur iangerst.... iedere.... woage.... en., en., as je dur dan nóg thuis kömp !.. Strak en an lait.... de boel veur de waireld.

Ouë Gerrit, met half dichtgeknepen oogen achter den wagen, één beverige hand, als afdakje op z'n voorkop geluikt, oploerend tegen 't schelle zonnevuur, naar gouden schaduwrug van gevaarte, schudde z'n lokkenkop, dat z'n krullen flapperden en z'n zilveren baard danste heen en weer, op z'n borst.

— Hoho ! hou jai d'r moar stiekem deuse kant hee! dan komp 'r t' met juustighait in !

-— D'r is nie te loaie, veur de tuikigste kerel nie ! aas je de wind dwars in je woage hep ! he'k 't nie veuruit sait! Kaik sain doar! op 't land.... kop van 't poard teuge de wind in, daa's smeert. Moar goan d'r nou op de daike 'rais dwars stoan ?.. .. debies! debies ! is main 'n kattebakkie.

— Nou, schreeuwde al zwakker stem van ouë Gerrit, met angstigen kijk heel de polderlucht doorzoekend, — hou je d'r moar goed, deuse kant uit.... vier en vaife nie genog.... dan wa sachies ansjouwe. ... dan komp-ie d'r wel. —

— Joa ! makkelik sait.... jai stoan d'r hier nie laifendig te f'rbrande.... da je de boel onders je almenak wegwoait.. Main kristis ! wa da' hooi hiet kookt!. . je brant je achterlap d'r an ! 't stoan t'met te broeie onders je poote.... hier Kees! hier !.. joa ! ikke ken d'r niks an doèn.... nou wair achterop!.. ikke stoan hier puur op de valreep ! kaik d'r selfers moar.. .. t'met lait ie veur de waireld ! alles is hier.. wegsakt.. f'rfloekt aa's je loaje ken.... en je poote stoan sas in hait lood!....

Weer schoof Kees, in arm-hoogen strek z'n vork van voorkrat naar achter, in hevigen spierzwel en stronkige krachtrukken van z'n lijf. Schurend en hijgend draaide ie op achterkrat aan, naar Dirk toe, die te wachten zat. Met opengesperden mond, strak-wije lobbes-oogen, ingebukt op z'n knieën, over z'n hooi heèn, rukte hij de vracht naar zich toe, plompte ie neer, wijd-armig op den brand-gouden golf, in woest gewoel en krakerigen druisch van de rollen, waarin ie half verzoop en weer overeind spartelde met woest armen- en beenen-verweer. — Z'n kop gloeide en glom